Wanneer je als meisje in Iran wordt geboren sta je bij wijze van spreken al met 1-0 achter. Meisjes worden volgens de daar geldende islamitische wetten vanaf negen jaar als vrouw beschouwd en kunnen dan aangeklaagd en gevangengezet worden. Ze zijn dan verplicht om buitenshuis hun haren te bedekken en moeten lange rokken dragen. Hun vader heeft de macht hen uit te huwelijken.
In deze autobiografische graphic novel tekent de auteur in voornamelijk zwart-wit haar jeugd in Iran en wisselt dat af met beelden waarin ze als naaktmodel in een Frans atelier fungeert of zelf tekent. Dar betekent voor haar vrijheid.
Auteur
Mansoureh Kamari (42) werd in Teheran geboren. In 2006 verliet ze Iran, het land dat ik als mijn thuis had moeten beschouwen, maar waar ik me nooit vrij of veilig had gevoeld. Daarna kreeg ze meer zelfvertrouwen, maar de angsten uit het verleden achterhalen me nog steeds.
In de beklemmende boek zien we de angsten van een opgroeiend meisje voor haar vader, die haar mishandelt. Ze kan niet rustig op straat lopen: Ik word uitgekleed door indringende blikken om me heen die me misselijk maken. Ze moest altijd op haar hoede zijn, in een taxi, bij een professor, die met zijn geslachtsdeel speelt terwijl hij mijn werk bekijkt, bij de oogarts.
Als één beeld meer zegt dan duizend woorden dan geldt dit zeker voor de vele beelden waaruit dit prachtig vormgegevens boek bestaat. Wie denkt veel over het hedendaagse Iran te weten doet er toch goed aan het verhaal van en over Mansoureh Kamari tot zich te nemen.
Een huiveringwekkend, maar ook hoopvol boek.
Mansoureh Kamari – De lijnen die mijn lichaam tekenen. Vertaald uit het Frans (Ces lignes qui tracent mon corps) door Elisabeth Van Haegenborgh). ISBN 978-90-0228-872-2, 197 pagina’s, € 29,99. Antwerpen: Standaard Uitgeverij 2026.
Geplaatst inGeen categorie|Reacties uitgeschakeld voor De lijnen die mijn lichaam tekenen
Zingend rood, is dat vreemd? Welnee, helemaal niet. Want in kleurpigmenten die schilders zo breeduit hanteren zingen, geuren en sidderen kleuren, al naar de schilder penseelt. Wat een weelde, om als schilder zó met kleur te kunnen werken dat de kijkers naar hun werk bijna bevangen worden van kleur.
Jules Schalzigung – Ontwikkeling van een thema in rood Carnaval (foto Rik Klein Gotink, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, Antwerpen)
Rik Wouers – Vrouw aan het venster (Collectie Vlaamse Gemeenschap)
In het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen (KMSKA) is nog tot 30 augustus de tentoonstelling ‘Zingend Rood’ te zien, een tentoonstelling waar kleur spektakel brengt, trilt en resoneert. Er hangen topstukken van Vlaamse meesters. Wie bij de woorden ‘Vlaamse meester’ als eerste denkt aan Peter Paul Rubens moet echt nog een paar eeuwen overslaan om ook de andere Vlaamse meesters niet tekort te doen. Het KMSKA besloot nu de ‘eigen modernen van het coloriet’ James Ensor, Rik Wouters en Jules Schmalzigaug te eren met een grote tentoonstelling. Mocht u een van hen wellicht niet kennen, dan is het boek ‘Zingend Rood’ een schitterende manier om hun werk in te duiken. Zoals de schrijver zegt: hun pigmenten zijn geen stille materie maar muzikale krachten: vermiljoenrood dat schreeuwt, blauw dat klettert, geel dat schettert en groen dat schalt. Een feest van kleuren, in een museum dat van oudsher gasten noodt om op dat feest te verschijnen.
Op de tentoonstelling, maar ook in dit boek, krijgen uiteraard meer Belgen een plaats, al is het niet die in de ereloge waar de rood-zangers nu mogen zitten. België’s grootste, Rubens, opent de tentoonstelling van ‘zijn nakomelingen’, als befaamd ‘operazanger in verf’, aldus de KMSKA. Maar ook de Antwerpenaar Henri De Braekeleer zingt er zijn lied van kleur evenals Adolphe Monticelli, beiden voorlopers van de moderne zangers in kleur die nu tijdelijk als trio opereren.
Auteur/curator
Adriaan Gonnissen (1988) studeerde in 2010 af met een Master Geschiedenis en vervolgde die studie met Kunstgeschiedenis waarvoor hij in 2013 zijn Master behaalde. Nu is hij curator en conservator moderne kunst. Hij werkte eerder als conservator in Mu.ZEE in Oostende en realiseerde daar verschillende tentoonstellingen. In 2020 was hij co-editor van het boek Frans Masereel en hedendaagse kunst: verzet in beelden. Tevens was hij (co-)curator van de tentoonstelling ‘In your Wildest Dreams, Ensor Beyond Impressionism in 2024’. In 2025 verleende hij zijn medewerking aan Donas, Archipenko & La Section d’Or. Hij is de curator van de tentoonstelling ‘Zingend Rood’ en de schrijver van dit kleurrijke boek.
James Ensor – De intrige (foto Rik Klein Gotink, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, Antwerpen)
‘Zingend Rood’, dit boek, mag dan gepresenteerd zijn bij de opening van de tentoonstelling, het is zeker geen gids. Wie van de kunst houdt van de kleurrijke schilders die tijdens de tentoonstelling met hun werk het oog van de bezoeker strelen mag dit boek niet missen. Maar diegenen voor wie Antwerpen niet nabij genoeg ligt, zodat ze met spijt moeten afzien van een gelegenheidsbezoek aan het KMSKA bij de Zuiderburen, kan dit bezoek alsnog brengen met de aankoop van dit prachtige boek. Ook hierin spatten de kleuren van de pagina’s af, volgens Gonnissen hanteren de ‘meesters van de musica’ ook hierin ‘schreeuwend vermiljoenrood, sonore kobaltblauwen, schelle zongelen, schallende herfstoranjes, pulserende grasgroenen, kortom kleuren om duimen en vingers bij af te likken’.
Adriaan Gonnissen schrijft beeldend en het is heerlijk om tussen het plezierige ‘plaatjes-kijken’ uitgebreid zijn verklarende teksten te lezen. Toch koos de curator/auteur als tekst voorin het boek en als naam voor de tentoonstelling niet voor zijn eigen woorden, maar voor een uitdrukking van een van de trio-meesters: de woorden ‘zingend rood’ dankt hij aan de Antwerpse futurist Jules Schmalzigaug.
Zoals gezegd: u kunt nog tot 30 augustus in het museum in Antwerpen gaan kijken.
Dit mooie boek is blijvend. Het is de aanschaf dan ook zeker waard. En dan klinkt het gezang van het rood evengoed tussen de bladzijden door. Het wordt een orgie van klanken.
Adriaan Gonnissen – Zingend rood. Topstukken van James Ensor, Rik Wouters en Jules Schmalzigaug. ISBN 978-94-9341-699-4. 154 pagina’s, € 35,00.Veurne (B): Hannibal Books 2026.
Geplaatst inAlle Boeken, Kunst|Reacties uitgeschakeld voor Zingend rood
De Duits-Nederlandse politieman Liewe Cupido keert terug naar Texel voor de uitvaart van zijn moeder. Hij lijdt nog steeds aan een trauma als gevolg van de dood op zee, jaren geleden, van zijn vader, schipper op een vissersboot. Die boot werd na het ongeluk verkocht.
De huidige eigenaar van de boot contact met Lieuwe in verband met een aan boord gevonden horloge. Liewe weet van niets, maar wanneer de eigenaar alsnog achterhaald wordt bleekt de pleuris uit.
Liewe besluit alsnog de waarheid te achterhalen over het lot van zijn vader, maar degenen die erbij waren laten niet het achterste van hun tong zien. Oom Henk, zijn vaders broer, die ook aan boord was, zwijgt in alle talen.
Onderwijl moet Liewe ook nog dealen met zijn getroebleerde zus Paula en met zijn vriendin Miriam, die geen flauw idee waar hij mee bezig is
Auteur
Mathijs Deen (Hengelo 1962) is journalist, radiomaker en schrijver. Hij studeerde Nederlands in Groningen. Hij publiceerde inmiddels verschillende boeken. Op uitnodiging begon hij aan een serie Krimi’s die tegelijkertijd in Nederland en in Duitsland (in de reeks Liewe Cupido ermittelt) worden uitgebracht. De Volkskant sprak over een nieuw genre als antwoord op de Scandinavische politieromans. Volgens Vrij Nederland heeft Deen goud in handen met Lieve Cupido.
Het eerste deel De Hollander / Der Holländer werd gevolgd door De Duiker / Der Taucher, dat inmiddels is bekroond met de Gouden Strop 2024. Na deel drie De radder / Der Retter en deel vier De loods / Die Lotsin, wordt nu de serie afgesloten met De visser. Alle delen zijn in principe ‘los’ te lezen, maar wie wil dat nou?
Op de site van de auteur staat een lijst met personages uit de reeks.
Het verhaal wordt rustig opgebouwd. De zwijgzame Liewe, zoals we hem in de vorige delen hebben leren kennen, wordt in zijn naspeuringen naar het lot van zijn vader allereerst geconfronteerd met even zwijgzame vissers, die weten hoe je een geheim bewaart. Een geheim waar Liewe stukje bij beetje achter komt. Ondertussen wordt hij gedwarsboomd door een criminele familie, die zo nodig met geweld hun eigen raadsel willen achterhalen.
Vanuit Texel brengt Liewe’s zoektocht hem naar uiteindelijk naar het Canadese Vancouver Island. Zonder opheldering kan hij niet verder met zijn leven.
Dialogen tussen zwijgzame mensen weergeven. Geweldig hoe Deen dat doet. Ook zijn sfeertekening is zonder meer knap. Hij vult niet alles in, waardoor er voor de lezer ook aan het eind van deze afsluitende waddenthriller nog enige stof tot nadenken overblijft.
Een fenomenaal boek.
Mathijs Deen – De Visser. Een waddentriller. ISBN 978-90-213-4421-8, 348 pagina’s. € 23,99. Amsterdam: Alfabet Uitgevers 2026.
In deze thriller wisselen de verhalen van vier verschillende ik-figuren elkaar af.
Tanja is een criminele ZZP-er die steeds meer schulden maakt. Wanneer de situatie te heet onder haar voeten wordt laat ze haar man en haar minnaar in de steek en vlucht ze naar Tunesië, in gezelschap van haar onwetende (?) zuster Melissa. Maar ook daar krijgt ze dreigende appjes, waaronder eentje met de titel van dit boek. Is ze daar wel veilig? Melissa stelt Tanja voor aan haar ‘oude vriendin’ Gea, die in hetzelfde hotel blijkt te zitten. En dan verdwijnt ze.
Christel is een voormalige politievrouw die in een LAT-relatie leeft met de patholoog anatoom Boudewijn. Ze jaagt, lange tijd vergeefs, op een seriemoordenaar. Heeft de vermiste Tanja hier iets mee te maken?
Gea was ooit de partner van Christel. Ze is de tweelingzuster van Benthe, de vrouw van de minnaar van Tanja, en werkt nog steeds bij de politie. Zij krijgt tijdens een undercoveroperatie een verhouding met haar ‘doelwit’, een gevaarlijke crimineel.
Lars is de man van Tanja. Hij is bepaald niet brandschoon.
Auteur
Mariska Noordeloos (1970) was jarenlang uitbater van een drukbezochte snackbar in Andijk, Noord-Holland. Na een kort uitstapje naar de zorg is ze weer terug in de plaatselijke horeca als trotse eigenaar van Mariska’s Corner.
In 2017 debuteerde ze met Het spel is uit en sindsdien zijn er verschillende thrillers van haar hand verschenen. Haar boeken zijn heftig en rauw en behandelen maatschappelijke onderwerpen als huiselijk geweld, mishandeling, verkrachten en pesten. Ik zie jou, zie jij mij? haalde de shortlist voor de beste Nederlandse vrouwentriller 2022. De sympathieke politieagent Christel en haar collega Gea, die ze liet debuteren in Bloemblaadjes in een spinnenweb, spelen ook nu belangrijke rollen in deze thriller.
Het verhaal is opgebouwd in 65 hoofdstukken. Doordat de ik-figuren elkaar zo nu en dan afwisselen krijgt het een verfrissende dynamiek. Niets is wat het lijkt. Wie kun je eigenlijk vertrouwen?
Een keiharde thriller met het nodige geweld en veel plotwendingen, die de lezer constant op het verkeerde been zetten. Noordeloos’ unieke schrijfstijl, zonder poespas, houdt de lezer ook nu weer constant bij de les. Hopelijk gaat ze verder met Christel in een volgende spannende roman.
Mariska Noordeloos – Niemand heeft je morgen beloofd. ISBN 978-94-65461-45-8, 268 pagina’s, € 21,99. Andijk: Eigen beheer 2026.
Gwen is niet blij van de beslissing van haar oma, bij wie ze in huis woonde, om zich terug te trekken in een verzorgingstehuis. Oma schenkt haar het huis en vindt dat het tijd voor Gwen is om zelfstandig verder te gaan met haar leven. Een en ander gebeurt juist op het moment dat Gwen hulp zoekt bij een psychiater om alsnog te proberen af te komen van het verschrikkelijke trauma, dat haar voor het leven heeft getekend.
Zeventien jaar geleden, toen Gwen tien jaar oud was, ontspoorde een familieweekend in een noodlottige brand, waarin alle volwassen aanwezigen omkwamen. De slapende Gwen werd ternauwernood gered. Ook haar oudere nicht en drie neven ontkwamen aan de ramp, zij waren op dat moment niet aanwezig.
Met het ouder worden gaat Gwen zich steeds meer afvragen wat er eigenlijk is gebeurd Wie heeft de brand aangestoken? Haar nicht en neven willen er niet over praten. Ze laten het verleden liever rusten, maar Gwen denkt dat ze iets voor haar achterhouden. En dan wordt Gwen benaderd door de journaliste Nina, die een boek over de brand wil schrijven…
Auteur
Nadine Barroso (1981) studeerde Engelse taal en Cultuur in Leiden. In 2016 kwam haar eerste thriller Ego uit, gevolgd door Ken mij niet, Verraderlijk spel en Dodelijke cocktail.
In 76 korte hoofdstukken, waarvan in een aantal Gwens herinneringen aan dat familieweekeind langzamerhand terugkomen, reconstrueert ze wat er in die rampzalige tijd gebeurde en wat ook haar eigen rol daarin was. Onderwijl heeft Gwen het gevoel dat ze wordt tegengewerkt.
Het verhaal dat men haar tot nog toe wilde doen geloven klopt in ieder geval niet. De waarheid blijkt nog verschrikkelijker dan ze dacht…
Barroso heeft een zorgvuldig opgebouwde geschiedenis neergezet, die je als lezer niet snel kunt neerleggen. Pas tegen het einde kom je met hoofdpersoon Gwen achter de waarheid. Knap gedaan. Het werk van deze auteur smaakt zeker naar meer.
Een ongewone bundel, ontstaan onder ongewone omstandigheden
Waarom heeft een nijlpaard alleen seks onder water?
Een bestaande schrijversclub baalt in de coronatijd van het verplichte online werken. Men daagt elkaar uit om humor, fantasie er erotiek te combineren in de volgende thema’s:
Seks en Schilderstape;
Gewaagde Weddenschappen;
Sensuele Sprookjes:
Ongewone Voorwerpen;
Culinair verwennen en
Digitale dromen
Auteurs
Onder de naam Nova Spark hebben de volgende auteurs zich verenigd: Tasmara van Ginniken, Bianca Mastenbroek, Madeleine Paz Soldan en Suzanne Wouda. Achterin het boek vinden we van elk van hen een korte biografie, inclusief vermelding van wie welk verhaal schreef.
Een recensent is ook maar een lezer met eigen voorkeuren. Zo vond ik het allereerste verhaal Verfrollers en schilderstape een prachtige binnenkomer met veel humor. Het gaat over een journaliste, die de opdracht krijgt een sappig artikel te schrijven over erotiek met gewone dingen. En dat doet ze.
Het tweede verhaal heet Droog, want de hoofdpersoon staat al vier maanden, drie weken, vijf dagen en zeventien uur droog. Wie helpt hier hiervan af? De tuinman, de glazenwasser of de loodgieter? De afloop is verrassend.
Onvergetelijk gaat over het inwijden van een nieuwe woning. Inderdaad onvergetelijk.
En zo zou ik nog wel een tijdje door kunnen gaan, maar wie er na het bovenstaande smul in heeft gekregen schaffe dit boek aan. Uiteraard is het ene verhaal leuker dan het andere, maar vooral de onverwachte wendingen kan ik waarderen.
Een vrolijke bundel.
Nova Spark – Liefde, lust en lachrimpels. ISBN 978-94-6493-556-1, 180 pagina’s, € 19,95. Prinsenbeek: Uitgeverij Ellessy 2024.
De zeventienjarige Sue heeft het zwaar. Ze is nog altijd enorm verdrietig om het verlies van haar geliefde vader als gevolg van een auto-ongeluk. Haar moeder heeft inmiddels heil gezocht en gevonden bij een religieuze sekte en eist dat ook Sue zich aan de absurde en weerzinwekkende eisen van die club conformeert. Op school heeft ze nog maar weinig vrienden. Alleen bij haar oma krijgt ze de liefde die ze hard nodig heeft.
Op een avond wordt Sue aangesproken door een wildvreemde, die haar vertelt dat ze zich in groot gevaar bevindt en dat zij niemand moet vertrouwen. Kan ze die man geloven? Nadat ze een USB-stick met gevaarlijke informatie vindt beseft ze dat ze haar leven niet meer zeker is. Wat nu?
Inspecteur Erin de Donder bevindt zich in een emotioneel bijzonder moeilijke privésituatie. Desalniettemin werkt ze ‘gewoon’ door, want dat leidt af en ze wordt fantastisch opgevangen door haar team. Bovendien vraagt de moord op een journalist al haar aandacht. Het onderzoek komt traag op gang, mede omdat Erin cs stuiten op een muur van stilzwijgen en leugens. Niemand laat het achterste van zijn of tong zien.
Auteur
Sterre Carron (pseudoniem, Antwerpen 1957) behoort onbetwist tot de top thrillerschrijvers van de Lage Landen. Ze debuteerde in 2013 met Mara en publiceerde sindsdien twee thrillers per jaar met hoofdinspecteur Rani Diaz in de hoofdrol. In 2023 werd ze genomineerd voor de shortlist van de oeuvreprijs ‘De Max Gouden Vleermuis’, in 2025 was ze de winnaar. Na deel 22 Doolhof van verraad (2024) verscheen de stand-alone thriller Schim in de nacht. Daarna kwam Sterf!, het eerste deel van een serie met hoofdinspecteur Erin de Donder als hoofdpersoon. Na Dodencel is Erfenis van leugens deel drie met deze sympathieke speurder (met een onverwachte verwijzing naar een mogelijke terugkomst op termijn van Rani Diaz).
Wanneer blijkt dat het slachtoffer degene was die Sue aansprak en waarschuwde gaat het Erin niet alleen om het achterhalen van de waarheid, maar ook om het redden van mensen, haar belangrijkste levensopdracht. Gaat dat haar lukken?
Carron weet vooral haar seksegenoten op een vileine wijze neer te zetten. Wat een weerzinwekkende krengen. Ik vind dat knap. Daarnaast tekent ze Erin niet als een heilige, maar wel met veel empathie.
Ook deze huiveringwekkende thriller van Sterre Carron zet de lezer in een denkbeeldige rollercoaster, die steeds sneller gaat en haar of hem ademloos meeneemt tot de geloofwaardige ontknoping. Het is haar weer gelukt. Ik blijf van haar boeken genieten.
Sterre Carron – Erfenis van leugens. ISBN 978-94-64789-66-9, 339 pagina’d. € 22,50. Temse (B): Phoenix Books 2025.
Richard groeit op in een gezin waar het grauwe gereformeerde geloof, kilte, zwijgzaamheid en gebrek aan liefde de hoofdrol spelen. Als de jongen ouder wordt en zich realiseert dat hij nooit – zoals zijn ouders van hem verwachten – een gezin zal stichten en voor kleinkinderen zal zorgen omdat hij ‘op jongens valt’, weet hij dat hem een enorm probleem te wachten staat. Op advies van een goede vriend neemt hij, als hij wat ouder is, toch het moedige besluit zijn ouders te vertellen dat hij homoseksueel is. Zijn moeder zwijgt, zijn vader – trouwe volgeling van de koude kerk – slaat hem volledig in elkaar. Richard vertrekt. Voorgoed, zo neemt hij zich voor. Hij komt na omzwervingen in Rome terecht. Daar ontmoet hij de ‘engelachtige’ en mooie jongen Matteo. De twee twintigers vallen als een blok voor elkaar. Ze trekken bij elkaar in en ontdekken de eeuwige stad. En ze beloven elkaar de rest van hun leven bij elkaar te blijven.
Matteo neemt Richard mee naar zijn ouderlijk huis, buiten de stad. Het ‘huis’ blijkt een compleet kasteel te zijn, met alle rijkdom en schoonheid die Matteo maken tot de Prins die Richard al eerder in hem zag. Matteo’s familie ontvangt Richard warm. Zij hadden weliswaar graag gehad dat hun zoon en kleinzoon het geslacht zou voortzetten, maar ze zien dat de twee jongens in elkaar de ‘ware liefde’ hebben gevonden. Ware liefde leidt tot geluk, dát is wat ze Matteo toewensen.
Als de jongens terug zijn in het appartement in Rome gaat het mooie leven door. Er is slechts één donkere wolk aan de hemel. Vlakbij hun huis hangt altijd een groep jongeren rond die het ongunstig voorzien heeft op het gelukkige stel. Richard en Matteo voelen zich bedreigd en dat is niet zonder reden.
Auteur
Splinter Chabot (1996) debuteerde in 2020 met Confettiregen. Het boek werd juichend ontvangen, was een ware bestseller en wordt verfilmd. Uit de vele reacties op het boek is de bundel Roze Brieven ontstaan. Later verscheen Als de Hemel genoeg ruimte heeft. Samen met zijn vader en broers schreef Splinter in 2024 het boekenweekgeschenk Gezinsverpakking. Chabots werk is veelvuldig bekroond. Hij is naast schrijver politicoloog en tv-programmamaker.
Splinter Chabot kan schrijven, ontegenzeggelijk. Zijn zorgvuldig en poëtisch taalgebruik doen sprookjesachtig aan.
Tot nu toe waren zijn boeken behoorlijk autobiografisch. Dat is Twee Prinsen zeker niet. Dit is meer het poëtisch equivalent van een ‘keuken-jongens-roman’. Lekker leesbaar, maar wat mij betreft toch iets te gemakkelijk van plot.
Mooi van taal. Maar iets serieuzer had van mij best gemogen.
Splinter Chabot – Twee Prinsen. ISBN 978-90-48-87658-7. 378 pagina’s, € 26,99. Amsterdam: Hollands Diep Uitgevers 2026.
De Rotterdamse Anna Visser, een gescheiden moeder van volwassen kinderen, ontmoet de liefde van haar leven. Haar geluk is helaas van korte duur als haar vriend plotseling overlijdt. Om niet in haar intense verdriet te blijven steken besluit Anna de Camino, de wereldberoemde pelgrimstocht naar het Spaanse Santiago de Compostella te gaan lopen. Dat smaakt naar meer.
Na haar terugkeer besluit Anna opnieuw te beginnen. Ze vertrekt weer naar Spanje en koopt een herberg. Nadat ze deze heeft opgeknapt stelt ze hem open voor pelgrims onderweg naar Santiago, die ze niet alleen van onderdak, maar ook van een (vegetarisch) avondmaal en een ontbijt voorziet. En daar vindt ze in, ook in haar persoonlijke leven, weer nieuw geluk.
Auteur
Anna Visser (1972) was programmamaker, presentator en schrijver. Tegenwoordig woont ze in Spanje als trotse eigenaar van pelgrimsherberg Aves de Paso.
Bovenstaande samenvatting doet tekort aan Vissers autobiografische verhaal. Het gaat om haar persoonlijke invulling, waarvan ik vooral het stuk over haar liefde voor Chris bijzonder ontroerend vond.
Het overige is niet meer en niet minder dan een van de vele pelgrimsverhalen die er verschenen zijn. Boeiend beschreven en interessant om te lezen, dat wel, maar dat zijn veel van die andere verhalen ook.
En toch moest ik een aantal keren denken aan de rv-reportages ‘Ik vertrek’ over Nederlanders, die hun geluk in het buitenland beproeven. Gelukkig liep Anna’s verhaal niet ramzalig af.
Over de ervaring aan het eind van de pelgrimstocht in de imposante kathedraal van Santiago de Compostela en het gigantische wierookvat lees je weinig of niets. Een gemiste kans. Gelukkig krijg je wel behoorlijk veel informatie over Spanje.
Een ander pelgrimsverhaal.
Anna Visser – Mijn herberg aan de Camino. ISBN 978-94-93319-40-0, 255 pagina’s, € 22,50. Amsterdam: Uitgeverij Brandt 2025.
De toeristische uitkijktoren van het Oost-Vlaamse Brakel verspreidt ’s nachts meestal blauw licht. De titel van deze misdaadroman verwijst naar deze toren. In de buurt daarvan treft men een overleden vrouw aan. Is zij van de toren gesprongen of geduwd? Dat probleem komt op het bordje van hoofdinspecteur John Six uit het nabijgelegen Oudenaarde.
Tijdens zijn onderzoek wordt Six wederom bijgestaan door zijn rechterhand, inspecteur Marlies de Wolf. Commissaris Anneleen Bevers heeft de supervisie. Enerzijds moet zij ervoor zorgen dat er snel resultaten worden geboekt, anderzijds moet zij voorkomen dat Six te hard van stapel loopt, wanneer vast komt te staan dat het slachtoffer een belangrijke ambtelijke functie vervulde en dat .er sprake is van moord. Als Six corruptie van het stadsbestuur vermoedt, is hij niet meer te houden…
Six stuit regelmatig op literaire citaten van Nederlandstalige schrijvers. Wat is de bedoeling hiervan?
Auteur
Stefaan Desmet (1961) schreef onder meer over de beleids- en beheerscyclus van de lokale en provinciale besturen. Hij publiceerde eerder een verhalenbundel en twee romans. Blauw licht is na Nausikaä en Zwart verleden zijn derde misdaadroman met John Six in de hoofdrol. Het boek kan uitstekend ‘los’ worden gelezen, Zelf ken ik de vorige twee delen niet.
In de LeesKost-recensies van de vorige twee delen las ik dat ook hier verwijzingen naar literaire schrijvers een rol spelen. Eén van die schrijvers is een vroeggestorven junk, die ook in dit boek voorkomt. Deze keer wordt hij vereerd door een andere junk, een jong meisje.
Ik had me verheugd op enkele uitgebreide culinaire passages, maar moest het deze keer doen met enkele vrolijke passages over de snoepzucht van de commissaris en een grap over de oude vertrouwde koetjesrepen.
Marlies de Wolf gedraagt zich in dit boek als een domme doos, die ondanks herhaalde waarschuwingen van Six zich allerminst professioneel gedraagt te opzichte van de weduwnaar, een arrogante man.
Ik heb deze spannende misdaadroman met veel plezier gelezen. Extra attractie is de attractieve beschrijving van Oudenaarde. Ik moet daar toch eens zelf gaan kijken.
