De toeristische uitkijktoren van het Oost-Vlaamse Brakel verspreidt ’s nachts meestal blauw licht. De titel van deze misdaadroman verwijst naar deze toren. In de buurt daarvan treft men een overleden vrouw aan. Is zij van de toren gesprongen of geduwd? Dat probleem komt op het bordje van hoofdinspecteur John Six uit het nabijgelegen Oudenaarde.
Tijdens zijn onderzoek wordt Six wederom bijgestaan door zijn rechterhand, inspecteur Marlies de Wolf. Commissaris Anneleen Bevers heeft de supervisie. Enerzijds moet zij ervoor zorgen dat er snel resultaten worden geboekt, anderzijds moet zij voorkomen dat Six te hard van stapel loopt, wanneer vast komt te staan dat het slachtoffer een belangrijke ambtelijke functie vervulde en dat .er sprake is van moord. Als Six corruptie van het stadsbestuur vermoedt, is hij niet meer te houden…
Six stuit regelmatig op literaire citaten van Nederlandstalige schrijvers. Wat is de bedoeling hiervan?
Auteur
Stefaan Desmet (1961) schreef onder meer over de beleids- en beheerscyclus van de lokale en provinciale besturen. Hij publiceerde eerder een verhalenbundel en twee romans. Blauw licht is na Nausikaä en Zwart verleden zijn derde misdaadroman met John Six in de hoofdrol. Het boek kan uitstekend ‘los’ worden gelezen, Zelf ken ik de vorige twee delen niet.
In de LeesKost-recensies van de vorige twee delen las ik dat ook hier verwijzingen naar literaire schrijvers een rol spelen. Eén van die schrijvers is een vroeggestorven junk, die ook in dit boek voorkomt. Deze keer wordt hij vereerd door een andere junk, een jong meisje.
Ik had me verheugd op enkele uitgebreide culinaire passages, maar moest het deze keer doen met enkele vrolijke passages over de snoepzucht van de commissaris en een grap over de oude vertrouwde koetjesrepen.
Marlies de Wolf gedraagt zich in dit boek als een domme doos, die ondanks herhaalde waarschuwingen van Six zich allerminst professioneel gedraagt te opzichte van de weduwnaar, een arrogante man.
Ik heb deze spannende misdaadroman met veel plezier gelezen. Extra attractie is de attractieve beschrijving van Oudenaarde. Ik moet daar toch eens zelf gaan kijken.
Hoewel het kantoorgebeuren nog altijd een belangrijke plaats inneemt in de columns van Japke Bouma beperkt ze zich daar inmiddels al lang niet meer toe. Ouders, kinderen, 65-plussers, treinreizigers, katten, grappen, het Vaticaan, ChatGPT en nog veel meer passeren de revue. En zoals we haar kennen neemt ze velen zonder aanzien des persoons op de korrel. Wie daar tegen kan zal er al dan niet hardop om kunnen lachen, bij anderen schuurt het wellicht harder of zachter.
Auteur
Japke-d. Bouma (Japke Doutzen Bouma, 1970) schrijft voor de NRC wekelijks een column over hoe te overleven op kantoor. Ze schreef onder meer de Survivalgids voor de kantoorjungle, Uitrollen is het nieuwe doorpakken, Mag ik even iets tegen je aanhouden?, Werken doe je maar thuis, Ik kan nu niet bellen want ik zit in een call en Wanneer ben je officieel een ouwe zak? In 2024 kon je elke dag genieten van Afscheuren is het nieuwe doorpakken!, een scheurkalender met jeukwoorden, oneliners, blunders en nog veel meer opmerkelijke kantoorervaringen.
Zoals uit het bovenstaande al blijkt verzint Bouma graag pakkende titels. Dat nodigt uit tot lezen, net zoals columns als
Heb je nou zo’n klein pikkie, of is dat gewoon een rotopmerking?
Alleen deugneuzen vertrekken van Twitter. Ik blijf nog even;
Als je mij een rotavond bezorgt, stuur ik je een tikkie;
Katten zijn klootzakken – ze missen je niet;
Mag je de kerstboom in november al opzetten?
De flexplek? Dat is een totaal debiel idee.
Als het gaat om vergaderen, kunnen wij nog wel wat leren van het Vaticaan.
Titels die uitnodigen tot lezen en te genieten van de soms ongezouten mening van mevrouw Bouma. Zo vind ze dat je mee moet doen aan cadeautjes voor collega’s, maar…
Ni ik erover nadenk hoef je trouwens ook maar voor één huwelijk per collega te betalen – tweede, derde en vierde huwelijken betalen ze zelf maar; net als de tweede, derde en vierde echtscheiding. En ook bij zwemdiploma’s van kinderen en welke diploma’s van kinderen dan ook trek ik een grens.
Na een slechte date zou je volgens Japke best een tikkie mogen sturen: Hoe slechter de date; hoe hoger het tikkie…Vervelende mensen stuur ik sowieso een tikkie, als ik een cadeau voor ze heb gekocht. En verder onder meer Een tikkie voor elk remspoor in de onderbroek (€ 3,50 per remspoor).
Van passages als de volgende kan ik echt genieten:
Nederland blijft maar prutsen met coalities, oppositie en fractiediscipline. En ondertussen bewijst het Vaticaan dat je met één ouwe man en een tweeduizend jaar oud verhaal een miljoenenorganisatie kunt aansturen met wereldwijde invloed. Zonder tegenmacht, zonder sorry te zeggen voor misbruikschandalen, zonder debat, en geen gezeik over inclusie. En als het écht misgaat? Gewoon wierook branden, en alles rukt weer lekker fris.
Ook kunnen we weer genieten de nodige lijstjes tot ons nemen:
Dit zijn de 10 irritantste mails;
Op speaker bellen en 9 andere nieuwe huisregels voor de NS;
De 13 slechte eigenschappen die elke manager zou moeten hebben;
Wasmiddel? Prima! Maar dit zijn óók heel goede cadeaus voor Moederdag!
Nieuwsgierig? Lees dan dit boekje. Ik geef verder niets meer weg, want ik gun mevrouw Bouma haar welverdiende royalty’s. Dan komt er vast te zijner tijd weer een bundel. Ik kan niet wachten.
Japke-d. Bouma – Een vrouw als baas geeft alleen gezeik. ISBN 978-90-213-4470-6, 214 pagina’s,€ 19,99. Amsterdam: Alfabet Uitgevers 2025.
Geplaatst inAlle Boeken, Columns, Humor|Reacties uitgeschakeld voor Een vrouw als baas geeft alleen maar gezeik
De binnenhuisarchitecte Alix heeft het goed voor elkaar: een lieve man, een fijne volwassen zoon en een druk eigen bedrijf en veel goede vrienden, waaronder haar hartsvriendin Charlotte. Alleen haar schoonmoeder is een bitch.
En dan wordt ze plotseling geconfronteerd met de terugkeer haar ex Niko, die haar zo’n twintig jaar geleden abrupt verliet en naar het buitenland vertrok.
Niko dringt zich schaamteloos aan Alix op, tot grote ontsteltenis van Charlotte, die alle redenen heeft hem te haten. Alix is niet alleen wederom door hem geobsedeerd, maar wordt tevens steeds meer met haar eigen onverwerkte verleden geconfronteerd. Wie is ze eigenlijk? Who the fuck is Alix?
Nico blijkt niet alleen een womanizer blijkt te zijn, maar ook ….
Auteur
Anja Feliers (1971, Bilzen, Begisch Limburg) is een zeer succesvolle Vlaamse auteur. Ze volgde de bachelorsopleiding Nederlands te Hasselt. Ze schreef haar debuutroman Donkere Kamers naar aanleiding van het overlijden van haar moeder. Destijds was zij elf jaar en het gebeuren maakte diep indruk. De eerste versie van dit boek vond zij te persoonlijk, waarna ze het gegeven tot een fictief verhaal bewerkte, dat in 2004 gepubliceerd werd. Feliers debuteerde in 2010 als thrillerauteur met Verleid me. Ze schrijft verschillende ‘losse’ thrillers, maar ook enkele reeksen thrillers met dezelfde hoofdpersoon. enkele. Verder schreef ze de erotische trilogie Dirty Little Secrets en samen met haar dochter Tara ook nog enkele kinderboeken.
Alix is de ik-persoon in veruit het grootste deel van dit boek. Maar wie is eigenlijk de ik-figuur, die zo nu en dan opduikt in enkele korte, cursief afgedrukte passages? Daar komt de lezer pas aan het eind achter.
De buitengewoon spannende plot wordt goed opgebouwd, waardoor de lezer dit boek maar moeilijk neer kan leggen. Ik heb ervan genoten.
Anja Feliers – Who the fuck is Alix? ISBN 978-94-6383-684-8, 334 pagina’s, € 24,50. Kalmthout (B): Pelckmans Uitgevers 2025.
In het jaar 1646 trouwt Willem met Mary Stuart. Hij is 27, zijn mooie tere bruid is pas 15 jaar oud. En dat niet alleen, ze heeft voor dit politiek gearrangeerde huwelijk haar geliefde Engeland moeten ruilen voor een Republiek vol ongepolijste bewoners en ziet haar ouders en haar geliefde zusje Anne niet meer. En was haar bruidegom nu maar stapeldol van verliefdheid geweest, dan zou dat veel goedgemaakt hebben. Maar Willem valt op alle fronten tegen. Hij heeft een haakneus, een bochel, raar vlashaar dat hij lang niet altijd met een ordentelijke pruik bedekt en hij houdt weliswaar van vrouwen maar niet erg van zijn wettige echtgenote.
Willem en Mary delen slechts één passie: tuinen. Gelukkig ontwikkelt Mary een grote liefhebberij voor kostbaar Delfts Blauw. Dat is haar troost en ze zet hun hele huis ermee vol. De liefhebberij van de dag compenseert het feit dat Willem haar ’s nachts weinig toegenegen is, terwijl het toch zijn taak is voor een erfopvolger te zorgen. Maar Mary wordt maar niet zwanger, tot haar grote frustratie. Kortom, de tere, bijna porseleinen Engelse ziel en de grofgebekte lelijke Hollander vormden een hopeloze combinatie. Mary huilt uit bij haar hofdames. Maar de hofdame die ze het meest vertrouwt verraadt haar en valt in Willems armen. Haar jonge opvolgster moet opnieuw Mary’s vriendschap zien te winnen.
Niet alleen het huwelijk komt niet tot bloei. Buiten het prinselijk hemelbed om bloeien er in de Republiek evenmin fraaie bloemen. Willem krijgt met lastige zaken te maken. Lodewijk XIV, de Franse Zonnekoning, zou zijn rijk graag uitbreiden. Hij bedreigt de jonge Republiek met zijn territoriale ambities als een zeventiende-eeuwse voorloper van Poetin. Als Mary’s vader, de katholieke James II, de Engelse troon bestijgt kiest hij de zijde van Frankrijk en verklaart de Republiek – waar nota bene zijn eigen dochter woont – tot vijand. Maar… James is niet gezond. En dat is in die eeuwen, waar kwakzalverij nog hoog wordt aangeslagen, een gevaarlijk gegeven. Willen en Mary kijken ademloos toe en zien Mary’s vader snel aftakelen. Wat zal er gebeuren als James het loodje legt? Wie moet de man opvolgen? Na veel ups en downs groeien Willem en Mary naar elkaar toe en vinden uiteindelijk een lotgenoot én een medestander in elkaar. En in de zomer van 1688 nemen zij een dapper besluit.
Auteur
Matthias Rozemond (1962) studeerde Duitse taal en letterkunde. Hij begon jong met het schrijven van poëzie, daarna ging hij recensies schrijven voor Het Parool en vertaalde Duitse poëzie. Op zijn tweeënveertigste begon hij met het schrijven van romans. Van zijn hand verschenen drie fascinerende romans over de levens van Jeroen Bosch, de jonge Rembrandt en Johannes Verhulst. In 2021 kwam Amalia uit, over Amalia van Solms, gevolgd door Hoogheid (1922), over de oudere Amalia, de grondlegster van het hedendaagse Nederlandse koningshuis. Met deze nieuwste roman blijft hij in prinselijke sferen, want in dit boek staan stadhouder Willem III en Mary Stuart centraal.
Rozemond bezit de grote gave de lezer bij de hand te kunnen nemen om hem met woorden een vroegere tijd binnen te voeren. Hij schrijft beeldend, mooi, levensecht, werkelijk meesterlijk.
Nadat ik het eerste boek van Matthias Rozemond had gelezen verheugde ik mij al op het volgende. En daarna wéér op het volgende. Zelf vond ik de ‘schilderboeken’ het mooist, maar dat doet niets af aan mijn bewondering voor zijn andere werk.
Ook met Willem & Mary heeft deze auteur weer middenin de roos geschoten. Wie zal de eer hebben als volgende hoofdpersoon in zijn toekomstige roman te fungeren? Afwachten in ongeduld weer.
Verhalen en beelden uit de collecties van het Noord-Hollands Archief
Tijdreizen door archiefdozen en -laden.
Stel je voor: je staat in de serene koelte van een gewelfd gebouw in het hart van Haarlem. Voor je staan eenvoudige, grijsbruine archiefdozen. Op het eerste gezicht saaie objecten. Maar dan gaat het deksel open en komt er een wereld tevoorschijn die eeuwenlang verborgen bleef tussen de plooien van de tijd.
Op reis door Noord-Holland: verhalen en beelden uit de collecties van het Noord-Hollands Archief ontsluit die wereld van weleer. Het is een schitterend vormgegeven uitgave. Het boek is lekker groot, vol met prachtige afbeeldingen en voorzien van een goede uitleg.
Redactie
Myrthe Krom is kunsthistoricus gespecialiseerd in de negentiende eeuw. Zij is werkzaam bij de beeldcollecties van het Noord-Hollands Archief, in het bijzonder de prenten en tekeningen. Patrick Vlegels is historicus gespecialiseerd in de middeleeuwen en enthousiast schrijver over Haarlems erfgoed. Hij is hoofd Archieven en Collecties bij het Noord-Hollands Archief.
Onder redactie van Krom en Vlegels stelde een elftal gepassioneerde auteurs een ‘levendig mozaïek’ samen.
Het is een papieren tijdmachine die kraakt van de verhalen: of het nu gaat om een middeleeuws document of een hypermoderne foto van de zeesluis in IJmuiden, elk object getuigt van menselijke ambities, angsten en triomfen. Daarmee staat de schatkamer achter de Janskerk in Haarlem op een kier; dit boek is de uitnodiging om naar binnen te stappen en de historie in al haar glorie te omarmen.
Wat komt er zoal aan bod? De reis begint bij de geschiedenis van het Noord-Hollands Archief zelf. Daarna reizen we naar de abdij van Egmond en via de bloementeelt in de provincie komen we bij een mozaïek van het archief zelf terecht. We gaan dus kriskras door de tijd: nu eens middeleeuwen, dan weer een stukje meer moderne geschiedenis, zoals de geschiedenis van de badplaatsen in de negentiende eeuw.
Wie iets speciaals heeft met Noord-Holland komt goed aan z’n trekken. Zoals uw recensent, die blij verrast werd door het deel over de droogmaking van de Waterwolf, oftewel de Haarlemmermeerpolder. Om de polder geschikt te maken voor bewoning waren veel handen nodig, die in het hele land werden geworven. Zo ook in Noord-Brabant, waar een van mijn voorvaderen het hele boeltje oppakte en met vrouw en kinderen in ‘De Meer’ neerstreek. Polderjongens werden ze genoemd.
Kaart Noord-Holland 1575
Een van de meest inspirerende personen in dit boek is de beroemde cultuurhistoricus Johan Huizinga (1872–1945). Voordat hij internationale roem verwierf met Herfsttij der Middeleeuwen, werkte hij als geschiedenisleraar in Haarlem. Huizinga was een pionier in de beleving van geschiedenis. Hij trok er in de late negentiende eeuw regelmatig op de fiets op uit om de ‘geheimen van Noord-Holland boven het IJ’ te ontraadselen. Het boek besteedt bijzondere aandacht aan zijn concept van de ‘historische sensatie’: dat plotselinge moment waarop de barrière van de tijd wegvalt en men direct, onbemiddeld contact maakt met het verleden. Voor Huizinga kon dit getriggerd worden door een saillant detail in een brief of de specifieke lichtinval op een oude prent. Hij zocht de authenticiteit in de kleine dingen:
Ik heb nooit zoo iets vreemds gezien als die Zaandorpen Assendelft en Krommenie, met al die grasgroene bruggen en huizen… Dat is heel eigenaardig: opeens houden de duinen op en begint de lange rechte dijk en daarachter ligt veilig en plat het echte Noordhollandsche landschap. Toen terug langs de duinrand, over Schoorl en Bergen; daar is het toch zoo bijzonder mooi.
Zijn fietstocht in december 1897 naar Hoorn, waarbij hij de ‘grasgroene bruggen’ van de Zaanstreek beschreef, illustreert hoe Huizinga het landschap las als een geschiedenisboek. Hij bewees dat het verleden niet weg is, maar verscholen ligt in en achter het heden, wachtend op de aandachtige toeschouwer die bereid is de details op te merken.
Personeel Hoogovens jaren 20
Naast het boek was er ook een tentoonstelling in de Janskerk te Haarlem. Deze kerk is niet louter de bewaarplaats van het archief, maar zelf een van de meest fascinerende objecten uit de collectie. Het gebouw is een schoolvoorbeeld van historische transformatie en herbestemming. Eerst een kloosterkerk, daarna een protestantse kerk, vervolgens een krijgsgevangenis en vanaf 1936 een publiekscentrum. Bij de restauratie tussen 1975 en 1980 en de uitbreiding in 1993 kwamen prachtige architectonische geheimen aan het licht. Zo bleek dat de huidige studiezaal voor de helft bestaat uit de voormalige sacristie van de kloosterkapel, herkenbaar aan de aanzetten van de kruisgewelven in het pleisterwerk. De andere helft van de zaal ligt op het terrein van het oude kerkhof. Zo zitten onderzoekers vandaag de dag letterlijk bovenop de lagen van het verleden.
Op reis door Noord-Holland is meer dan een boek; het laat zien dat ons gedeelde geheugen relevant is, omdat het doorwerkt tot in het nu. De auteurs zijn daarin geslaagd en hebben negen eeuwen aan menselijk streven naar boven gehaald en tot een toegankelijk en visueel overweldigend werk gesmeed. Het laat zien dat geschiedenis geen droge verzameling jaartallen is, maar een levend proces waar dagelijks aan wordt ge- en verbouwd.
Of je nu gegrepen wordt door de middeleeuwse mystiek van de abdij van Egmond, de sociaaleconomische realiteit van migratie, of de geografische grillen van onze waterrijke provincie, dit boek biedt de kans om het met nieuwe ogen te bekijken. Voor iedereen die ook maar iets heeft met geschiedenis of Noord-Holland, een absolute aanrader. Om uren mee zoet te zijn, heerlijk gluren in de schatkamer.
Toen communicatieman Tjardus van Citters op het boekenbal van 2009 de jeugdige VVD-partijleider Mark Rutte opmerkte triggerden opeens zijn gedachten: Ik zou hem en zijn partij wel eens willen helpen bij de communicatie en campagnes…In feite jeukten mijn handen al jaren. Speelde ik met het idee daarbij een rol te kunnen spelen. Als overtuigd liberaal en betrokken Nederlander zag ik in Rutte een man met een enorme potentie die nog niet tot volle wasdom was gekomen.
Tjardus sprak Rutte aan met Ik ben liberaal en kreeg als antwoord Ik ook. Het klikte tussen beiden en ze besloten eens verder te praten, wat geschiedde. Die gesprekken groeiden uit tot een bijzondere samenwerking die een uiteindelijk vriendschappelijk karakter kreeg. Tjardus bleef, op uitdrukkelijke wens van Rutte, buiten het Haagse gedoe. Hij liet zich niet voor zijn diensten betalen, wat hem een onafhankelijke status gaf en waardoor hij alles tegen Mark kan zeggen. Het ging hem erom een sterk merk van Mark Rutte te maken en, in de loop van de jaren, dat merk sterk te houden.
Dit boek behandelt de jarenlange samenwerking tussen de politicus en de PR-man
Auteur?
Tjardus van Citters (1962) is executive coach, consultant en interim manager in communicatie, media en strategie. Hij is ook bestuurder bij een aantal stichtingen en werkt aan twee nieuwe boeken. Hoewel hij als auteur op het cover staat, maakte hij voor dit boek gebruik van ghostwriter Emilie Maclaine Pont, die acht jaar aan dit project werkte en daarvoor een groot aantal interviews afnam met Rutte, Van Citters en beide heren samen.
Het boek bestaat uit zes hoofdstukken, waarvan er vier gewijd zijn aan de weg naar één van de vier kabinetten waarvan Mark Rutte premier zou worden. De afzonderlijke verkiezingscampagnes nemen hier, wat te verwachten valt, steeds een belangrijke plaats in.
In 2010 wilde Van Citters Rutte het gevoel geven dat hij zijn potentieel beter kon benutten. Daarom koppelde ik aan het begin van de campagne zijn naam aan een aantal merkwaarden…Het herhalen van grote thema’s, rust uitstralen en vooral niet arrogant doen, dat bleven de aandachtpunten. Rutte I kwam en mislukte omdat de PVV het gedoogakkoord opzegde. Als reactie daarop wilde Mark Rutte zo snel mogelijk een stabiele coalitie vormen.
Tijdens de verkiezingscampagne van 2012 voelde Van Citters zich niet serieus genomen door VVD-campagneleider Stef Blok. Toch had hij regelmatig contact met Rutte, wiens gedoodverfde tegenkandidaat Emile Roemer (SP) het zo slecht deed dat de VVD gedwongen werd tot een koerswijziging. Diederik Samson (PvdA) had het hele linkse blok ‘leeggegeten’. Rutte won, maar vormde daarna snel een coalitie met zijn voormalige tegenstander, wat hem niet door zijn gehele achterban in dank werd afgenomen.
Rutte won aan gezag door zijn optreden na het neerschieten van de MH17 boven Oost-Oekraïne. Een cadeautje vlak voor de verkiezingen van 2017 was de uitwijzing van een Turkse minister die in Rotterdam een steunbetuiging aan haar eigen president Erdoğan wilde bijwonen. Door zijn kordate optreden snoepte Rutte stemmen af van het CDA en boekte hij een eclatante overwinning. In zijn contacten met de politicus behield Van Citters zijn rol van belangeloze kritische buitenboordmotor en Rutte was daar content mee.
Tijdens Rutte III moest de premier veel tijd en aandacht bersteden aan de Brexit. En toen kwam de corona, een unieke kans om zich als staatsman te profileren.
Voor de debatten in de verkiezingscampagne van 2021 reikte Van Citters Mark een aantal kant en klare quotes aan. De VVD werd wederom de grootste partij. De formatie werd bemoeilijkt door de kwestie Omtzigt (‘functie elders’) en de bijna aangenomen motie van wantrouwen tegen Rutte. Desalniettemin kwam Rutte IV tot stand en werd Mark de langstzittende premier van Nederland. Vervolgens kreeg hij te maken met drie crises: het stikstofdossier, de toenemende migratie en de exploderende gasrekening door de oorlog in Oekraïne. Voor hem liepen de verkiezingen van 2023 voor de Provinciale Staten desastreus, waardoor plotseling de BBB (BoerBurgerBeweging) de grootste fractie in de Eerste Kamer werd. Kort daarna viel Rutte IV en belde Mark de verraste Tjardus op om hem te vertellen dat hij ging stoppen als minister-president. Hij had het gevoel dat hij klaar was. Later zei hij: ‘Het systeem was klaar met mij.’ Een en ander emotioneerde Van Citters.
Een interessant kijkje achter de Nederlandse politieke schermen.
Tjardus van Citters – De kapitein en de buitenboordmotor. Vijftien jaar in gesprek met Mark Rutte. ISBN 978-94- 638-2481-1, 221 pagina’s, € 21,99. Amsterdam: Uitgeverij Balans 2026.
Geplaatst inAlle Boeken, Politiek|Reacties uitgeschakeld voor De kapitein en de buitenboordmotor
Nadat Alex Nievelsteijn, het nieuwbakken hoofd van het coldcaseteam Zuid-Limburg, zijn eerste spectaculaire zaak heeft opgelost krijgt hij het zwaar voor zijn kiezen in de persoonlijke sfeer. Zijn vader wordt dood aangetroffen in zijn huis, waaruit na een inbraak kostbare iconen zijn gestolen. Zijn geestelijk gehandicapte zusje Emmie was mogelijk ooggetuige, wat ze zegt is echter onbegrijpelijk.
Alex heeft opeens een heleboel zaken te regelen, maar moet het onderzoek overlaten aan een collega, die weigert Emmie te beveiligen. Wanneer hij uiteindelijk zijn werkzaamheden hervat trekt een moord lang geleden op een moeder-overste en directrice van een duur Rooms-Katholiek meisjesinternaat zijn aandacht. De veroordeelde heeft altijd ontkent en er komen nieuwe gegevens boven water. Loopt de werkelijke dader vijftig jaar later nog steeds vrij rond?
Auteur
Thrillerschrijver Michael Berg (1956), pseudoniem van Michel Van Bergen Henegouwen, is een voormalig journalist bij de publieke omroep. Na een verblijf van een aantal jaren in Frankrijk woont hij inmiddels weer in Zuid-Limburg. Eerdere romans van zijn hand zijn onder meer Nacht in Parijs waarmee hij in 2013 de Gouden Strop won, Heller, Het meisje op de weg, Broertje, Ik zie je en De vermissing. Een aantal van deze titels belandden op de shortlist van de Gouden Strop en de Diamanten kogel. Na Terugkeer is Vergelding het tweede deel van de trilogie Mergellandmoorden. Beide boeken zijn ‘los’ te lezen, maar voor de liefhebber is dat natuurlijk geen optie. Beide delen staan op de longlist voor de Gouden Strop 2026.
De meestal korte hoofdstukken zijn in het overgrote deel van het boek om en om voorzien van een steeds oplopende vrij recente datum en de terugkomende titel Eerder. De gedateerde hoofdstukken houden zich vooral bezig met Alex. Hoe hij de plotselinge dood van zijn vader ervaart en hoe hij worstelt met alles wat er daardoor op hem af komt, waaronder de zorg voor Emmie. In Eerder lezen we over de ervaringen van ‘wildebras’ Petra op de nonnenschool en wat er later met haar gebeurt, totdat beide verhaallijnen bij elkaar komen in de afsluitende hoofdstukken.
Ook dit tweede deel van de trilogie is een echte page-turner met een intrigerende plot, spannend uitgewerkt tot een zinderende ontknoping. Alex is misschien iets minder sympathiek deze keer, bijvoorbeeld wanneer hij de ambities van zijn teamlid Farida (voorlopig?) tegenhoudt omdat hij haar zelf niet wil missen. Ook nu nodigt het verhaal de lezer uit al dan niet wederom een kijkje in het mooie Limburgse landschap te nemen. En… dit boek wordt eveneens met een cliffhanger afgesloten. En zo kunnen velen met mij niet wachten op het afsluitende deel drie Finale (verwacht najaar 2026), mede omdat er nog wat losse eindjes uit beide eerdere delen moet aan elkaar moeten worden geknoopt.
Een thriller uit de buitencategorie.
Michael Berg – Vergelding. De Mergellandmoorden deel 2. ISBN 978-90-263-5909-5, 538 pagina’s, € 23,99. Amsterdam: Ambo | Anthos 2026.
Soms heb je van die boeken die je niet alleen leest, maar die ook een beetje met je spelen. Hebba Nolla is precies zo’n boek: een vrolijke, licht ondeugende ode aan de Nederlandse taal waarbij je jezelf regelmatig betrapt op hardop lachen.
Zoals treffend wordt gezegd: ‘Een vrolijke ode aan de taal.’ En vrolijk is het zeker. Woordkunstenaar Van Pamelen duikt met zichtbaar plezier in alles wat onze taal zo heerlijk vreemd en veelzijdig maakt. Hij neemt de lezer mee langs ‘stoempend wielerjargon, politieke vertroebeltrends en wonderlijk dialect.’ Het is alsof je een rondleiding krijgt door een museum waar elk schilderij ineens begint te praten – en dan ook nog eens met een scherp gevoel voor humor.
Auteur:
Frank van Pamelen (Terneuzen, 1965) is een Nederlandse schrijver, dichter, cabaretier en columnist. Hij schrijft theaterprogramma’s, musicals, columns, dichtbundels en boeken. Ook maakt hij teksten voor tal van radio- en tv-programma’s.
In 2003 debuteerde hij met de dichtbundel Dat lijkt warempel sandelhout, gevolgd door onder meer De Generaalpardondemocratie (2004) en IKEA en andere verzen (2008). Sinds 2006 schrijft hij ook kinderboeken. Zijn debuut Het dierenfeest van Fiep Westendorp bereikte meteen de eerste plaats in De Bestseller 60 van CPNB.
Wat Hebba Nolla zo leuk maakt is dat niets veilig is. Echt niets. ‘Spierballentaal, wartaal, Neandertaal, geen vorm is veilig.’ En gelukkig maar, want juist daardoor blijft het boek verrassend. Van Pamelen heeft een talent om alledaagse taalverschijnselen volledig binnenstebuiten te keren. Voor je het weet zit je serieus na te denken over iets als verkleinwoorden of vraag je je af waarom bepaalde uitdrukkingen eigenlijk totaal nergens op slaan.
Neem bijvoorbeeld deze heerlijke observatie: ‘Honing is een bijwoord, dijkenklei is poëzie en klopt als een bus, dat klopt voor geen meter.’ Dat is precies de toon van het boek: speels, slim en net een tikje absurd. Het zorgt ervoor dat je niet alleen lacht, maar ook anders naar taal gaat kijken. En misschien zelfs een beetje achterdochtig wordt tegenover al die uitdrukkingen die je altijd zonder nadenken gebruikt.
Een van de leukste aspecten is hoe Van Pamelen zijn eigen fascinatie deelt. Hij ‘ventileert zijn palindroomdromen’ en ‘behandelt groentewerkwoorden en graptoniemen’ alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En gek genoeg voelt het ook zo. Voor je het weet zit je zelf te bedenken welke woorden achterstevoren ook nog werken, of hoe je een groente in een werkwoord kunt veranderen (spoiler: dat is lastiger dan je denkt).
Zelfs de titel is een grap op zich: Van Pamelen presteert het om zijn boek bewust van een foute titel te voorzien. Het had natuurlijk ’Hebban olla’ moeten zijn, verwijzend naar die beroemde Oudnederlandse zin: Hebban olla vogala. Maar nee, Van Pamelen kiest voor Hebba Nolla, omdat het simpelweg lekkerder klinkt: ‘Twee woorden met evenveel letters en beide met een dubbele medeklinker.’ Dat soort speelse eigenwijsheid typeert het hele boek.
Het motto Taal is rekbaarder als je denkt’ is dan ook perfect gekozen. Want dat is precies wat Van Pamelen laat zien. Hij rekt, buigt en kneedt taal alsof het een stuk kauwgom is – en het mooie is: het knapt nooit. Sterker nog, het wordt er alleen maar leuker van. En wat ook fijn is: je hoeft geen taalwetenschapper te zijn om dit boek te waarderen. Het is toegankelijk, luchtig en zit vol korte stukken die je makkelijk tussendoor kunt lezen. Ideaal dus voor iedereen die even wil ontsnappen aan zware kost, maar toch iets wil lezen dat slim in elkaar zit. Het boek is alfabetisch ingedeeld, waarbij ieder hoofdstuk begint met een prachtige tekening – gemaakt door een van Van Pamelens dochters – waarin de desbetreffende letter de hoofdrol heeft, maar de bijrolletjes absoluut eveneens een betekenis hebben.
Kortom, Hebba Nolla is een feest voor iedereen die van taal houdt – of nog niet wist dat hij ervan hield. Het is grappig, origineel en zit vol verrassingen. En misschien wel het grootste compliment: na het lezen ga je zelf ook een beetje anders praten, denken en vooral… glimlachen. En wees gewaarschuwd: de kans is groot dat je daarna ineens overal taalgrapjes ziet. Zelfs waar ze er niet zijn. Klopt als een bus? Nee hoor. Maar leuk is het wel.
Frank van Pamelen – Hebba Nolla. Een vrolijke ode aan de taal. ISBN 978-90-38816-72-2. 256 pagina’s. € 21,99. Amsterdam: Nijgh & Van Ditmar 2025.
Geplaatst inAlle Boeken, Taal|Reacties uitgeschakeld voor Hebba Nolla
Nora is de leadzangers van een populaire band. Ze heeft een mooie rauwe stem. Geen wonder dat haar moeder haar vraagt op te treden op haar huwelijksfeest. Geen punt, ware het niet dat het inmiddels moeders vijfde bruiloft wordt en dat Nora geacht wordt zich te laten begeleiden door Jesse, een zoon van de bruidegom. Nora houdt van haar moeder en vindt dat ze niet kan weigeren, maar ze baalt wel. En dan blijkt Jesse ook nog weinig communicatief. Maar…. hij speelt geweldig.
Nora heeft te veel meegekregen van de vorige mislukte relaties van haar moeder dat ze als het ware een muur om zichzelf heeft gebouwd en geen mannen verder toelaat dan voor een one night stand als ze behoefte heeft aan seks. Maar Jesse is wel erg aantrekkelijk…
Auteur
Aletta Smit (Amsterdam, 1983) studeerde Sport en Bewegen en is sindsdien als Bewegingsagoog aan het werk in de gehandicaptenzorg. In 2025 debuteerde ze met haar feelgood verhaal De onverwachte golf in de bundel Terug naar Texel. Tevens won zij de Hot en Spicy schrijfwedstrijd 2025 met Gitaarakkoorden & vuurmelodie, het huidige verhaal.
Dit boek wordt door de uitgever gepresenteerd als een ‘heerlijk en spicy tussendoortje, Dat klopt helemaal en daar is ook niets mis mee. Ik heb het met plezier gelezen en kijk uit naar Aletta Smits volgende publicatie.
Aletta Smit – Speel met me. ISBN 978-94-652705-3, € 5,99. Uitsluitend ebook. Blaricum: De Verhalenfabriek 2026.
Het waargebeurde verhaal van een Joodse jongen die 22.000 km aflegde om te overleven
Vluchten en vluchten en steeds meer alleen.
De tienjarige Joodse David Brenner woont in 1938 in Keulen, samen met zijn vader en moeder, zijn oudere zus Rachel en zijn kleine zusje Sara. Hij kan er niet precies de hand op leggen, maar het leven lijkt te veranderen. Er hangt een slechte sfeer in het land en dat moet te maken hebben met een man die hij, aan de wandel met zijn vader, heeft horen schreeuwen op het grote plein in de stad. Hitler heet hij. Hij heeft een vreselijke hekel aan Joden en stookt iedereen daarin op. Vader en moeder fluisteren samen. En dan hoort David dat vader naar Amerika gaat en dat zij, zodra dat mogelijk is, hem zullen volgen. Weg, ver weg van het gevaar. Voor het zover is, vertrekt Rachel naar familie in België. En voor moeder, Sara en David naar Amerika kunnen, worden zij opgehaald door soldaten, ze moeten hun huis uit. Het gezin vlucht naar Oost-Polen maar daar leidt de Sovjetbezetting tot hun deportatie naar een Siberisch werkkamp. Ze krijgen er amper te eten, hun verzwakte moeder sterft in de onmenselijke kou. Vlak voor haar dood vraagt ze David voor zijn kleine zusje Sara te zorgen en dat belooft hij haar. Na hun vrijlating reizen ze door naar Kazachstan, op zoek naar voedsel en veiligheid. David loopt kilometers ver om te bedelen voor een stukje eten. Ook hij raakt ondervoed, maar Sara gaat nóg harder achteruit. Op een vreselijke dag sterft ook Davids kleine zusje. ‘Ik heb honger’ en ‘Ik wil pap’, zijn haar laatste smekende woorden. En dan glijdt ze weg in de barmhartige eeuwige slaap waarin honger niet meer bestaat, de dood.
Nu is David iedereen kwijt. Vader is in Amerika. Zal hij hem ooit nog zien? Rachel is in België. Hij heeft geen idee hoe het haar vergaat, of ze nog leeft. Moeder is dood, opa en oma en oom Ben zijn dood. Hij zal vader moeten gaan zoeken. De andere Joden hebben het over Palestina, het beloofde land. Dáár zou Amerika dan wel vlakbij liggen, denkt David. En hij reist mee met de andere overlevers. Verder, almaar verder, in de hoop dat er ergens vrijheid, geluk en eten voor hem zal zijn. In 1943 wordt hij opgenomen in de groep van 570 Teheran-kinderen, allemaal Joodse halfwezen en wezen die vanuit de Sovjet-Unie via Iran naar Palestina worden geëvacueerd. Al met al legt David Brenner een immense afstand af, van Keulen naar de barre kou in Siberië, en van daaruit, via allerlei omwegen, naar het land waar de sinaasappelen aan de bomen groeien. Een reis van 22.000 kilometer, van leven naar dood naar nieuw leven…
Auteur
Nicolette Knobbe is reisjournalist en schrijver. Zij schreef succesvolle boeken over het reizen met de camper, waar die reiziger de mooiste plekken vindt en met welke dingen hij ‘en route’ rekening moet houden. Geschiedenis en mensen zijn de belangrijkste aspecten van haar werk. Nadat ze op een dag het verhaal las over de Joodse jongen Joseph Rosenbaum, een van de Teheran-kinderen besloot ze zijn verhaal op papier te gaan zetten. Ze gaf hem de naam David Brenner, maar de geschiedenis is waargebeurd.
Ze werd aangezet tot haar speurtocht door de woorden van Piotr Cywiński, directeur van museum en herinneringscentrum Auschwitz-Birkenau: ‘Als er geen overlevenden meer zijn, is het aan ons om zorg te dragen voor hun verhalen’.
Knobbe schenkt 50% van haar royalty’s aan UNICEF zodat ze zich kunnen blijven inzetten voor wat David Brenner moest missen: bescherming voor kinderen.
De vlucht van David Brenner is een prachtig geschreven, boeiend en fascinerend en tegelijkertijd een ontroerend en aangrijpend verhaal.
Zo zwaar als Anne Frank het had, opgesloten in het Achterhuis, zo zwaar heeft ook David Brenner het, een hongerige Joodse jongen, zwervend door de wereld, vluchtend voor de oorlog, op zoek naar het geluk. Voor lezers van 15 tot 100. Een werkelijk schitterend boek.
Nicolette Knobbe – De vlucht van David Brenner. Het waargebeurde verhaal van een Joodse jongen die 22.000 km aflegde om te overleven. ISBN 978-90-8975-707-4. 360 pagina’s. € 22,99. Meppel: Just Publishers 2026.
