LeesKost | Koster's Bijzondere Boekensite

Hotels in Parijs 1999

Geplaatst op 12 maart 2026 door Marianne Janssen

Doe de computer de deur maar uit!

De charme van een slapende ontdekkingsreis.

Stel, u wilt Parijs bezoeken. Niet zakelijk, maar een paar dagen heerlijk er tussenuit om u, alleen of met meer, te laven aan de veelvuldig bezongen stad. De stad van de kunst, van de Eiffeltoren, de avenues en de architectuur en niet te vergeten de stad waar het culinair genieten is. Goed plan. Volgende stap. En dan nu, waar gaat u logeren? Computer openen en een snelle boeking maken va een of andere toeristensite? Waarbij u vast een blik in de slaapkamers kunt werpen? En het uitzicht kunt bewonderen vanuit uw slaapkamerraam? Wat een gedegen, maar dodelijk saai plan!

Neem dan maar liever een voorbeeld aan Pieter van der Wielen. Deze journalist vond in 1999 een hotelgids met de tweehonderd meest charmante hotels in de Franse hoofdstad. Nu werd booking.com weliswaar in 1996 opgericht, maar het aanbod aan hotels was karig en de gemiddelde reiziger was nog niet zo bedreven in het hanteren van dergelijke sites als nu. Pieter van der Wielen kreeg een plan en dat plan groeide uit tot een missie: hij zou gaan overnachten in alle hotels die in de gids stonden. Daar is hij inmiddels een kwart eeuw mee bezig en hij vond terecht dat het tijd werd dat jubileum te vieren met een boekje. Dat is smullen geblazen. Want Van der Wielen sliep in afgetakelde en smoezelige hotels, maar ook in hotels waar de luxe van af spatte. Soms kwam hij aan bij een hotel uit het boekje en dan bestond dat inmiddels niet meer. En dat houdt tevens in dat Van der Wielen niet pretendeert in álle Parijs hotels overnacht te hebben, want voor die verdwenen hotels verrezen ook weer (veel) nieuwe. Maar Van der Wielen hield zich bij zijn gidsje van 1999.

Auteur

Pieter van der Wielen (1974) studeerde geschiedenis en werkt als journalist en presentator voor radio en televisie. Hij presenteerde op de radio Nieuwsweekeinde, Nooit meer slapen en Met het oog op morgen. Ook maakt hij een wekelijkse podcast voor NRC.

Er waren hotels waar de eigenaar zelf in een kamer woonde, Daartegenover staan de hotels waar tientallen personeelsleden hollen en draven om het veeleisende gasten naar de zin te maken. Soms is het hotel gevestigd in een buurt vol romantiek met de taxi Parisien voor de deur en de metro op loopafstand, andere keren in een buitenwijk, waar de troosteloosheid van nabije grauwe flats de prijs van de kamers drukt. Het is maar net wat je zoekt, wat het budget toelaat en waar je wil slapen om te voorkomen dat je in een park of onder een brug belandt. Want dát soort experimenten heeft Van der Wielen niet uitgehaald. Daarvoor heeft zijn gidsje uit 1999 hem gespaard.

Van der Wielen heeft de uitgever van het oude gidsje benaderd. Deze uitgever – Rivages – is gestopt met hotelgidsen. Ze hebben het hoofd moeten buigen onder het zwaard van Damocles, gehanteerd door Booking.com en Airbnb. Van der Wielen had al ontdekt dat een aantal van ‘zijn’ hotels was overgenomen door ketens of domweg was verdwenen. De uitgever maakte in 2003 nog een laatste versie van de gids. Van der Wielen bestelde hem, begon aan te strepen en ontdekte zowaar dertig nieuwe hotels. Een nieuw lijstje, een nieuwe missie. Wie weet, een tweede deel van dit boek?

Al met al is dit hotelgidsje uit ‘antieke tijden’ te beschouwen als een vrolijke ode aan lichtstad Parijs. Ik heb ervan genoten.

Een heerlijk boekje om van te smullen, thuis, waar u in elk geval verzekerd bent van krakend-schoon gewassen lakens.

Voor Parijs-liefhebbers en voor reis-dromers.

Pieter van der Wielen – Hotels in Parijs 1999. Een ode aan de lichtstad. ISBN 978-90-48-8655-122, 239 pagina’s, € 22,99. Amsterdam: Uitgeverij Hollands Diep 2026.

Geplaatst in Alle Boeken, Cultuur | Reacties uitgeschakeld

Engel van Rome

Geplaatst op 9 maart 2026 door Marianne Janssen

Verhalen over de verwarring van het bestaan

Van slapstick tot de dood en terug.

De beeldschone moeder van Tanya trouwt na jarenlange avontuurtjes met de rijke en beroemde Mr. Voice. Haar dochter is perplex: moeders ‘ware liefde’, Tanya’s vader, zou toch ooit een keer terugkomen? Wat moet ze nu opeens met deze twintig jaar oudere man? Maar moed4er legt haar uit dat haar schoonheid, haar kapitaal, begint te af te nemen. En aangezien een fraai uiterlijk net zoiets is als een goedgevulde bankrekening moet ze haar leven aanpassen nu haar haren grijs worden en haar rimpels op de loer liggen. En: Tanya is een beeldschoon meisje, ze moet deze les zelf ook later ter harte nemen. Een praktisch uitgangspunt, maar daarmee is het huwelijk met Mr Voice – die ook nog eens weekendzoon Brian inbrengt – niet meteen geslaagd. Tanya is zeer tegen haar wil getuige van het sonore stemgeluid van haar stiefvader die tijdens het liefdesspel met haar moeder complete toneelstukjes opvoert… Brian beschouwt Tanya als een kind, een andere knaap, Clay, doet pogingen Tanya tot volwassenheid te dwingen. Gelukkig komt Mr Voice haar redden. En dan gebeurt er iets waardoor Tanya tegen wil en dank wordt teruggeworpen in de tijd dat haar moeder nog jong en mooi was en Tanya zelf een aanbiddelijke kleuter. Opnieuw redt Mr Voice haar.

Mr Voice heet dit allereerste verhaal van De Engel van Rome. Grappig, beetje slapstick af en toe, tikje weemoed en o-zo-mooi geschreven. Typisch een verhaal waaraan ‘gebeiteld’ is. Die indruk krijg je als lezer trouwens bij alle verhalen uit deze bundel. Soms is het thema hilarisch: neem bijvoorbeeld het verhaal waarin een volwassen zoon zich gedwongen ziet om tegenover zijn demente vader keer op keer ‘uit de kast’ te komen. Hij vertelt het aan zijn beide ouders. Moeder barst in tranen uit: nu kan hij geen kinderen krijgen en nu kan ze nooit oma worden. Als hij haar vertelt dat dat wél kan, begrijpt ze er helemaal niets meer van. Vader reageert vrij relaxt. Zolang hij ‘het’ niet in de praktijk brengt is er niets aan de hand. Vijf jaar later sterft moeder. Vader wordt dement en gaat heel hard achteruit. Zoonlief ziet zich genoodzaakt zijn vader te laten opnemen,. En dáár vertelt hij vader opnieuw en opnieuw en opnieuw dat hij homo is. Het dringt niet door tot vaders verkalkte hersen. Humor? Ja. Tragiek? Eveneens.

Auteur

Jess Walter (1965) schreef gedurende vijftien jaar aan Schitterende ruïnes. Het boek kwam uit in 2012. In 2006 verscheen zijn n9/121 roman De dagen ervoor. Daarom liet hij de complotdenkers in hun eigen paranoïde sop gaarkoken,. I n 2021 verscheen zijn historische roman De nietige miljoenen , waarin hij zich engageerde met een beter Amerika. Daarin verbindt hij de huidige anti-vakbondsstemming onder ultrarechtse Amerikanen die hopeloos ontregeld zijn geraakt door samenzweringsverhalen.

Deze thema’s komen stuk voor stuk – vaak op lichtere toon – terug in Engel van Rome.

Al met al een boeiende verhalenbundel. Voor de lichte én voor de zwaardere momenten.

Verrukkelijke verhalen, ontzettend knap geschreven.

Jess Walter – Engel van Rome. Vertaald uit het Engels (The Angel of Rome) door Nicolette Hoekmeier. ISBN 9-789-463-0911-07, 284 pagina’s, € 15,00. Baarn: Uitgeverij Marmer 2026.

Geplaatst in Alle Boeken, Korte verhalen, Novelle | Reacties uitgeschakeld

Anderen

Geplaatst op 7 maart 2026 door Adrianus

Een Drents dorp, de koude Oorlog en de lange arm van de CIA

Antropologisch onderzoek in de jaren 50.

De auteur van dit boek is een Drent. In zijn geboorteplaats Gieten verbleef in de vroege jaren 50 het Amerikaanse antropologenechtpaar John en Dorothy Keur. Een plaatselijk hotel was hun uitgangsbasis voor onderzoek in het nabijgelegen dorp Anderen.

Dat onderzoek resulteerde in het boek The deeply rooted. A Study of a Drents community in The Netherlands (1955), dat vele jaren later in een Nederlandse vertaling (Diepgeworteld, 2018) verscheen.

Later zou hetzelfde echtpaar ook nog de Nederlandse Bovenwindse eilanden bestuderen.

Dit boek behandelt de totstandkoming van het boek en de rol die deze studie speelde in de Amerikaanse antropologie en hoe de CIA geïnteresseerd was in bepaalde uitkomsten van het onderzoek.

Auteur

Emiel Hakkenes (1977) is als journalist verbonden aan Trouw. Eerder verschenen van zijn hand God van de gewone mensen en Polderkoorts en En het brandde als een fakkel, waarvoor hij werd onderscheiden met de prijs voor het Beste Groninger boek.

Het eerste deel van het boek is gewijd aan de beginjaren van de Amerikaanse antropologie met saillante details en pikante roddels over de grondlegger Franz Boas en zijn leerlingen Ruth Benedict en Margaret Mead. Knap hoe een niet-antropoloog zich zo in de materie heeft verdiept.

Tijdens mijn studie culturele antropologie aan de Rijksuniversiteit Utrecht werd vooral aandacht besteed aan de Britse grondleggers van het vak, zoals Bronislaw Malinowski en Edward Evans-Pritchard. Van Boas en Margaret Mead kende ik alleen de naam (onder andere uit de opdracht To my wife Margaret Mead in de klassieker The Socerers of Dobu van Reo Fortune). Mead had de reputatie een mannenverslindster te zijn. Pas door het lezen van dit boek kwam ik er achter dat ze er ook vriendinnen op nahield. Voor de volledigheid: Patterns of Culture van Ruth Benedict stond ook op de literatuurlijst voor mijn kandidaatsexamen.

l John Keur r Dorothy Keur. Foto Fotoarchief Piet Boonstra Collectie Groninger Archieven

Van de studie van de Keurs en hun boek had ik tot voor kort nog nooit gehoord, evenals van het feit dat de CIA tijdens de Koude Oorlog bijzonder geïnteresseerd was in de Nederlandse mentaliteit en met name de houding van de Nederlanders ten opzichte van de Verenigde Staten. Dat laatste land speelde namelijk een dwingende rol in de dekolonisatie van Nederlands Indië. Daar lag niet zozeer idealisme aan ten grondslag, maar koude oorlogspolitiek. Voorkomen moest worden dat Indonesië communistisch zou worden.

In dit boek lezen we, soms wel erg gedetailleerd, welke verbanden (Marshallhulp, steun na de Watersnood van 1953) de schrijver legt. En dat is in ieder geval behoorlijk boeiend om te lezen. Er wordt soms wel erg veel bijgehaald, zoals de destijds bekritiseerde lezingentournee van de toenmalige koningin Juliana in de Verenigde Staten. Desalniettemin is ook amusant leesvoer. Hilarisch is het verhaal over het aan de USA te schenken carillon als dank voor de bevrijding in 1945. Drenthe droeg nauwelijks bij, uit rancune over het verlies van Nederlands Indië en omdat men daar niet de Amerikanen als bevrijders had meegemaakt.

Ik heb nooit geweten dat een van de coryfeeën van de Nederlandse sociologie, Piet Bouman, een voormalig NSB-er was. Dat verhinderde overigens de Amerikanen niet hem een Fulbright scholarship toe te kennen voor een uitgebreid bezoek aan hun land. Ook onderhield hij contacten met Koningin Juliana. Bouman trad op een raadgever van het echtpaar Keur bij het voorbereiden en uitvoeren van en publiceren over hun onderzoek.

Voor wie over een van de vele aangesneden onderwerpen meer wil weten: het boek wordt afgesloten met een lijst van bronnen.

Een fascinerend boek, en niet alleen voor antropologen.

Emiel Hakkenes – Anderen. Een Drents dorp tijdens de Koude Oorlog en de lange arm van de CIA. ISBN 978-90-213-4082-1, 288 pagina’s, € 24,99. Amsterdam: Alfabet Uitgevers 2025.

Geplaatst in Alle Boeken, Cultuur, Geschiedenis | Reacties uitgeschakeld

Een vogel op de vlucht

Geplaatst op 4 maart 2026 door Marianne Janssen

Weg en elders welkom zijn

Sprakeloos in een vreemd land.

Ver weg, in Afghanistan bij de stad Kaboel, woont het kleine meisje Alia. Ze speelt veel buiten in het park en raakt er bevriend met een bijzondere zangvogel, de treurmaina Juji. Juji is familie van de spreeuw, maar het is een bijzonder soort want ze kan niet alleen zingen, maar ook praten. Ze leert woordjes in de Dari-taal, de taal die ook Alia spreekt. Alles lijkt prachtig en fijn, maar er komt een dag dat Alia aan Juji vertelt dat zij en haar ouders moeten vluchten omdat het niet langer veilig voor ze is in hun land. Het meisje en de vogel kunnen niet zonder elkaar, hun vriendschap is zó belangrijk! Daarom besluiten ze samen te gaan, Alia zal Juji verstoppen in een doos met gaatjes.

De reis per vliegtuig gaat naar Frankrijk. En daar gebeurt iets vreselijks. Want de douane ontdekt dat Alia een vreemde vogel hun land binnen wil smokkelen en zegt dat dit streng verboden is. Alia huilt tranen met tuiten. En dan komt er een meneer op hen af. Hij is de ambassadeur van Frankrijk. Hij biedt Alia aan Juji mee naar de ambassade te nemen, dan kan hij daar wonen en meneer Olivier zal goed voor hem zorgen. Maar Juji kan niet wennen bij meneer Olivier. Hij mist Alia ontzettend. Hij zit in zijn kooi en zwijgt. En dan komt meneer Olivier op het idee een Franse vogel bij hem te brengen, de palmtortelduif Habibi, Habi voor vriendjes. Habi leert hem als eerste woord ‘Bonjour’ zeggen, want groeten is belangrijk in alle vreemde landen. Meneer Olivier ontdekt bovendien waar Alia woont en zorgt dat zij via de computer kan praten met Juji. Langzaam maar zeker begint de kleine treurmaina te wennen aan het nieuwe land en op een dag begint hij zelfs weer te zingen, samen met Habi. Hij zingt voor Alia en voor alle mensen die in een nieuw land een nieuw leven moeten gaan leiden.

Auteurs

Sarah R. Harris, Marieke Slovin Lewis en Ana Barragán maakten dit boek, dat op een waargebeurd verhaal gebaseerd is.

Sarah Reader Harris is een van origine Britse schrijfster die alweer veertig jaar in België woont. Zij schrijft kinderboeken. Daarnaast werkt zij vrijwillig als voogd voor minderjarige asielzoekers en organiseert poëzieprojecten met vluchtelingen.

Marieke Slovin (VS) is muzikante en schrijver. Zij behaalde haar doctoraal in duurzaamheidseducatie. Marieke en Sarah ontmoetten elkaar als vrijwilligers bij Fedasil – een opvangnetwerk voor asielzoekers, met landelijk vele vestigingen – in Brussel. Samen met de asielzoekers maakten ze er muziek en verwerkten de migratieverhalen in poëzie.

Ana Ophelia Barragán is geboren in Mexico-Stad. Zij is illustrator en grafisch ontwerper. Ze behaalde een Master in Graphic Storytelling aan de LUCA School of Arts in Brussel. Zij maakte de ontroerende, sobere en daardoor zo aansprekende illustraties voor dit boek.

Dit waargebeurde verhaal is aan de schrijfsters verteld door de vluchteling Tuba, in het boek Alia. Ze vertelde hen ook dat de ambassadeur, die eigenlijk Xavier Chatel heet, getracht heeft de vogel en het meisje te herenigen. Dit is niet gelukt omdat treurmania’s een bedreiging vormen voor de lokale vogelsoorten. Daarom is Juji op de ambassade blijven wonen en is er de mascotte voor iedereen die er werkt.

Een ontroerend boek voor kinderen vanaf vier jaar. Achterin staat een prachtig liedje waarin het ‘Bonjour’ in verschillende talen wordt samengebracht, omdat – zoals Habibi al zei – groeten belangrijk is in alle landen van de wereld. Wie leert groeten zal wennen, wie groet wordt welkom geheten.

Heel mooi boek!

Sarah R. Harris & Marieke Slovin – Een vogel op de vlucht. Illustraties Ana Ophelia Barragán. ISBN 978-94-641-0606-0. 40 pagina’s. Antwerpen / Amsterdam: Horizon Kids 2026.

Geplaatst in Alle Boeken, Diversen | Reacties uitgeschakeld

De werelden van Jan Toorop

Geplaatst op 2 maart 2026 door Marianne Janssen

De wortels van een veelzijdig kunstenaar

Museumbezoek in een boek.

‘Singer Laren’ is een museum om lief te hebben. Gevestigd in het centrum van een prachtige kleine stad waar al in de tweede helft van de negentiende eeuw kunstenaars uit allerlei landen zich vestigden om elkaar te ontmoeten, inspireren en te schilderen, verrast het befaamde museum keer op keer met bijzondere tentoonstellingen. Dat is ook nu weer het geval. Tot en met 10 mei 2026 kan de bezoeker zich verlustigen in De werelden van Jan Toorop (1858 – 1928). Schilderijen, werken op papier, beelden en brieven en daarbij – verrassend gecombineerd – werk van tijdgenoten en navolgers. Daarmee biedt de tentoonstelling een nieuw perspectief op een van de belangrijkste en meest veelzijdige kunstenaars in Nederland uit de periode rond de vorige eeuwwisseling.

O Grave where is rhy Victory. Foto Rijksmuseum Amsterdam

Toorop is niet een ‘puur’ Hollandse kunstenaar, dat maakt hem en zijn werk extra interessant. Jan Toorop werd in 1858 geboren in Purworejo op Midden-Java, de toenmalige Nederlands-Indische kolonie. Zoals de meeste kinderen van Nederlandse ambtenaren in koloniale dienst – zoals ook vader en grootvader Toorop – werd de kleine Jan voorbereid op een schoolloopbaan in Nederland. Daar zou hij geschoold worden om later óók in de kolonie te werken. Maar zover kwam het nooit. Jan werd op 9-jarige leeftijd naar een kostschool in Batavia gestuurd om zich daar voor te bereiden op zijn opleiding in Nederland. Op 10-jarige leeftijd was het zover. Jan Toorop zou nooit meer terugkomen in zijn geboorteland. Maar ‘Indië’ had zich wél voorgoed in hem genesteld. En toen hij als kunstenaar ging werken ademde heel veel van zijn werk een Javaanse en Chinese achtergrond, het Indonesische cultureel erfgoed waarin hij was opgegroeid.

Zelfportret met Javaans gewaad. Particuliere collectie. Foto Michiel Elsevier Stokmans

De bezoekers van de indrukwekkende tentoonstelling in Singer Laren krijgen er in veel van Jans werk mee te maken. Al op jonge leeftijd schildert Toorop een Zelfportret met Javaans gewaad, waarop de 23-jarige kunstenaar zich een batik-kleed voorhangt. In 1881 schildert hij in een atelier een zelfportret waar opnieuw Javaanse sarongs en een rebab, een Indonesisch muziekinstrument de boventoon voeren. Het is fascinerend om te zien, hoezeer het Verre Oosten hem geestelijk nabij is.

Natuurlijk is het niet al Oost wat de klok slaat. Toorop ontwikkelt zich. Op vele fronten. Waarschijnlijk kent iedereen – zonder daar direct Toorops naam aan te verbinden – de beroemde litho Delftsche Slaolie uit 1894. Singer Laren leende deze van het Rijksmuseum Amsterdam.

Later verdiepte Jan zich in het symbolisme, en nog weer later via vrienden in het katholicisme wat weer geheel eigen kunstwerken voortbracht, de etherische uitgemergelde figuren die zichtbaar zijn op bijvoorbeeld zijn beroemde ingetogen schilderij De Sphinx (eigendom van het Kunstmuseum Den Haag) en de kruiswegstaties van St. Bernulphus (te leen van de kerk van St. Bernulphus in Oosterbeek).

Auteur

Suzanne Veldink is senior conservator bij het Singer Laren. Zij was eerder ook verantwoordelijk voor de succesvolle Breitner Tentoonstelling. Ze heeft een speciale voorliefde voor kunst uit de negentiende eeuw en werkte eerder als conservator en tentoonstellingsmaker bij Glasgow Museums, het Van Gogh Museum en het Rijksmuseum. Ze was daarvoor hoofd museale zaken bij Museum Panorama Mesdag in Den Haag. Ze schreef een respectabel aantal boeken over kunst en kunstenaars. Haar eerste boek kwam uit in 2008: Vluchten in schoonheid. Andere boeken gingen – dit is slechts een keus – over Seurat, Breitner, Mesdag en Matthijs Maris.

Medewerkers aan het boek zijn Laura Prins en Petra Timmer.

Het is natuurlijk altijd het mooist om een tentoonstelling zélf te gaan bekijken. Maar niet iedereen is daartoe in staat, om fysieke of andere redenen. Bovendien is het tegenwoordig veelal noodzakelijk om vooraf kaarten met een tijdslot te kopen. En dan val je als bezoeker niet bepaald met je neus in de boter: rustig kijken is dan vaak onmogelijk. (onder meer door de merkwaardige wens van bezoekers om zichzelf pal voor een kunstwerk te posteren om dan een selfie te maken: als een soort bewijs ‘ik wás er’). Ook fotografeert de bezoeker vaak de kunstwerken zelf en neemt daarvoor breeduit de ruimte.

Voor hen, maar vooral voor degenen die willen nagenieten of de fraaie expositie op papier willen bekijken is er dit mooie boek Veldink heeft een mooie stijl van schrijven. Je leeft mee met het leven van Jan Toorop, krijgt uitleg over ’s mans doen, denken en filosofieën, en ziet met die opgedane kennis tot welke kunstwerken die hebben geleid.

Een schitterend boek.

Suzanne Veldink – De werelden van Jan Toorop. ISBN 978-94-625-8743-4, 175 pagina’s vol beeldmateriaal, € 32,50. Zwolle: WBOOKS 2026.

Geplaatst in Alle Boeken, Kunst | Reacties uitgeschakeld

De sekte met de duivelsoren

Geplaatst op 26 februari 2026 door Marianne Janssen

Achter de schermen bij een Nederlandse geloofsgemeenschap

Hollandse godsdienstwaanzin uit naam van Padre Pio.

In het Twentse Tubbergen woont een oude godsdienstwaanzinnige vrouw die vele volgelingen heeft. Haar naam is Trees, al noemen mensen haar ook wel ‘de Twentse Jomanda’ of Bid Trees. Trees pendelt de hele dag door met haar rozenkrans en zegt op die manier vele boodschappen en adviezen door te krijgen van de Italiaanse heilige Padre Pio, door Trees De Pater of in haar Twentse dialect ook wel ’n Poater genoemd. Trees geeft ‘medische adviezen’ via de rozenkrans: wie kanker heeft ‘moet dat er maar uit lopen’, baden in yoghurt, een dieet van yoghurt met uien volgen of zevenentwintig sinaasappels per dag nuttigen. De patiënt moet de reguliere geneeskunde afzweren, anders helpen die adviezen niet. Onnodig te zeggen dat Trees recepten geen effect hadden.

Daarnaast vraagt Trees via De Pater geld: niet als betaling voor haar diensten, ‘dat zou niet in haar opkomen’, maar gewoon omdat De Pater dat wil. En toch bleef haar aantal volgelingen toenemen en zijn er nu nog steeds mensen die zich tot Bid Trees richten, in de hoop op genezing voor een dodelijke kwaal. Trees woont al jaren samen met een flink aantal volgelingen, in de loop der jaren zijn er in deze omgeving ook kinderen groot geworden. Die kinderen kijken vol afschuw terug op hun jeugd. Want Trees betrok hen ook bij duiveluitdrijvingen, een van haar andere specialiteiten. Zo zou ze bij psychiatrisch patiënt Betsie zelfs puntige duivelsoren hebben geknipt omdat de vrouw naar Trees’ inzicht door satan was bezeten. Betsies dochter Evelien doet uitgebreid haar verhaal in dit fascinerende boek.

Twee onderzoeksjournalisten besloten een kongsi aan te gaan. Normaliter concurrenten in de media, concludeerden zij dat ze de strijd tegen het kwaad van de Pater Pio-sekte het best gezamenlijk aan konden gaan. Zij zouden allebei onderzoekswerk doen, de resultaten daarvan delen, gesprekken met slachtoffers en sekte-aanhangers samen voeren en als duo het gesprek met Bid Trees voeren, als de oude vrouw hen tenminste te woord zou willen staan. Op die manier kon hen door ‘gelovigen’ nooit verweten worden dat zij de waarheid niet spraken.

De twee kwamen gruwelijke feiten tegen, ontdekten ook dat er meerdere doden waren gevallen door Trees’ medische adviezen en dat de kinderen van de inwonende aanhangers een trauma voor het leven meegekregen hadden. Niet alleen Evelien, de dochter van Betsie met de duivelsoren, vertelt haar verhaal, maar ook andere inmiddels volwassen kinderen.

Een van Trees’/ De Paters slachtoffers was Johan Veerman uit Volendam. Een ernstig zieke nierpatiënt die heilig geloofde in Trees’ medische adviezen. Hij had een jonge vrouw, Pauline, en een piepklein dochtertje. Toen Johan een donornier werd aangeboden verbood Trees hem die te accepteren: ‘De Pater vindt het niet goed’. In 2005 overleed Johan. Zijn weduwe en zijn inmiddels volwassen dochter namen het eerste exemplaar van dit boek in ontvangst. In het fotokatern is het meisje te zien, als kleuter, naast haar doodzieke vader in bed.

Auteurs

Jan Colijn (1966) werkte bijna dertig jaar bij De Telegraaf voor hij in 2017 overstapte naar RTV Oost. Hij schreef onder meer in 2010 Ik zeg oeh, in 2015 samen Bennie Jolink, voorman van de boerenrockband Normaal: Oerend mooie achterhoek en samen met collega Tom Meerbeek de ‘onderzoekscriminal’ Kwartetmoord. Voor zijn nieuwste boek, De sekte met de duivelsoren, werkte hij nauw samen met Maarten Schoon.

Maarten Schoon (1981) werkt als verslaggever bij De Twentsche Courant Tubantia.

De verslaggevers beschouwen het niet alleen als hun missie om het nieuws bij het grote publiek te brengen, maar ook om de aandacht te vestigen op onoirbare kwesties als bijvoorbeeld sektes, waarbij naïeve gelovigen slachtoffer worden van geslepen lieden als Bid Trees.

Ze doen in dit boek dan ook uitgebreid verslag van de rechtszaak, waarin de rechter Trees en trawanten tot gevangenis- en taakstraffen veroordeelde. Tijdens hun laatste onderzoek ontdekten de journalisten dat Trees vanuit de cel haar ongure praktijken voortzette. En ook na de cel gaat ze door! Ze is nu 86, maar haar zoon zal de lucratieve rozenkrans waarschijnlijk voortzetten.

De sekte met de duivelsoren is een fascinerend en tegelijk ook spannend en vaak treurig boek. Het is bijna onvoorstelbaar dat er nog steeds zoveel sektes in Nederland zijn – naar verluidt meer dan 200 – en dat zoveel mensen daar hun ziel en zaligheid aan verpanden om tenslotte de dupe van bedrog te worden. Enkele politici doen moeite sektes te verbieden, het is ze tot dusver niet gelukt. Hopelijk brengt dit knappe, indringend geschreven boek de zaak weer op gang. Een boek om in één ruk uit te lezen.

Jan Colijn & Maarten Schoon – De sekte met de duivelsoren. Achter de schermen bij een Nederlandse geloofsgemeenschap. ISBN 978-90-8975-637-4, 242 pagina’s plus fotokatern, € 22,99. Meppel: Just Publishers 2026.

Geplaatst in Alle Boeken, Ziekte en dood | Reacties uitgeschakeld

Happy hour

Geplaatst op 21 februari 2026 door Marianne Janssen

Wellnessresort verandert in plaats delict

Meditatie, rust… en een dode.

Het beleid van wellnessresort Bodrum Dreams, gelegen aan Turkse Rivièra, is er helemaal op gericht om de gasten een rustgevende, luxe, ontspannende en gezonde vakantie aan te bieden. Spabehandelingen, massages, meditatie, een op de gast persoonlijk afgestemd menu, mentale ontspanning via happy hours en zo men wil gesprekken met een psycholoog moeten er zorg voor dragen dat de gasten optimaal loskomen van de stress uit hun thuisland. Sophia de Koning werkt er als psycholoog. Ze kan het uitstekend vinden met haar collega’s en geniet van haar baan. Tot haar op een dag een onaangename verrassing wacht. Als ze bij de boot de nieuwe groep gasten ontvangt ontdekt zij onder hen Ruben, haar voormalige docent aan de universiteit, aan wie ze uiterst onaangename herinneringen bewaart. Hij arriveert op het resort met zijn vrouw Mara en zijn 15-jarige stiefdochter Mila. Gelukkig zijn de andere gasten ‘normaler’: Lotte – die dolgraag zwanger wil worden – en Job, samen op huwelijksreis, carrièrevrouw Cécile met haar tienerdochter Loïs, dergelijke gasten zijn ze wel gewend op het resort. Ruben confronteert Sophia al snel met hun gedeelde verleden en de psycholoog die voor andermans ontspanning moet zorgen raakt hier aardig van in de stress. Haar herinneringen aan de docent komen boven. Ze was verliefd en later hield hij haar kwaadaardig in zijn greep en chanteerde haar…

Als Sophia heel vroeg in de morgen na een slapeloze nacht een eind gaat lopen om tot rust te komen doet zij een gruwelijke ontdekking. Het resort verandert van een ontspanningsoord in een plaats delict en de Turkse politie start een onderzoek naar de dader. Iedere gast, elk personeelslid wordt uitputtend ondervraagd. En daarbij blijkt dat in de hoofden achter veel van die zongebruinde gezichten een geheim schuilgaat dat zij niet graag met derden delen. Twee weken voor die fatale dag heeft Sophia bovendien een e-mail ontvangen van twee oude studiegenoten. De inhoud dáárvan blijkt ook al een lijn te leggen naar de huidige stress in Bodrum Dreams. Sophia kan mediteren zoveel zij wil, de innerlijke rust die zij zo goed aan anderen kan overdragen is nu ook bij haar ver te zoeken. En de politie graaft onversaagd door. Want de bron van het kwaad moet gevonden worden.

Auteur

Linda van Rijn (1983) schrijft al jaren als Mariëtte Middelbeek ervaringsromans voor zij zich als Linda van Rijn op de thrillers stort. In de ervaringsromans interviewt zij mensen uit verschillende aansprekende beroepen, in de frontlinie van de samenleving. Ze werken in het kinderziekenhuis, op de ambulance, bij de brandweer, op de reddingsboot of als strandwacht. Ze startte haar schrijverscarrière als auteur van doktersromans en stapte daarna over op chicklits. Daarnaast schreef zij ook nog voor tijdschriften als Kek Mama en Vorsten Royale. In 2006 kwam haar eerste chicklit uit: Twee is te veel. Sinds 2014 schreef zij vijf jeugdthrillers. Middelbeen maakte pas in 2022 bekend dat zij degene is die schuilgaat achter de schrijversnaam Linda van Rijn.

Van Rijn heeft een mooi format bedacht. Ieder jaar komt er een lente/zomer-thriller uit plus een herfst/winterthriller. Twee vakantielocaties per jaar, waar de vredige romantische sfeer wordt verstoord door een moord. Maar naast die moord beschrijft ze vol verve ook zo beeldend de geneugten van dat vakantieoord dat het mij niet zou verbazen als haar – veelal vrouwelijke – lezers meteen in de reisgids gaan bladeren waar ze zo’n heerlijk verblijf kunnen boeken.

Ook Bodrum Dreams is zo’n oord. Voor rijke vakantiegangers weliswaar, maar zelfs geld houdt de dood niet buiten de deur, en evenmin grote schandalen.

Al met al weer een echte, lekkere Linda van Rijn. Een relaxboek van de bovenste plank.

Linda van Rijn – Happy hour. ISBN 978-94-6309-104-6, 349 pagina’s, €18,99. Baarn: Uitgeverij Marmer 2025.

Geplaatst in Alle Boeken, Detective / Thriller | Reacties uitgeschakeld

Controlekramp

Geplaatst op 19 februari 2026 door Jeroen Griekspoor

Een beknopte verhandeling over het verlangen naar controle en de toestand van mens en maatschappij of Het vergeten huwelijk van Krátos en Eleutheria

Zie moed als een spier die je kunt oefenen.

Stel je een relatie voor tussen Krátos, het symbool van kracht, macht en overheersing in de Griekse mythologie en Eleutheria, de belichaming van vrijheid. In zo’n huwelijk zou er sprake moeten zijn van wederzijds geven en nemen. Het is een metafoor voor de maatschappij, waarin een balans moet bestaan tussen degenen die controle hebben en degenen die worden gecontroleerd. Een relatie die vandaag de dag onder grote druk staat, omdat Krátos lijdt aan controlezucht. De mannetjesputter krijgt steeds meer invloed, ten koste van vrouwlief, die haar vrijheid ziet beknot. Een echtscheiding dreigt.

Deze beeldspraak vertegenwoordigt de essentie van Controlekramp, een monumentaal werk van bijna duizend pagina’s, waarin Edwin Zasada grondig ingaat op een kernprobleem van onze tijd: onze excessieve behoefte om alles onder controle te willen houden. De hoofdgedachte is zowel treffend als zorgwekkend: het voortdurende streven om alles veilig te maken maakt ons niet veiliger, maar eerder angstiger en minder vrij. Het is een sterke behoefte die grote impact heeft op ons persoonlijke leven en de hele samenleving. Waar komt deze behoefte precies vandaan?

Auteur

Edwin Zasada (1985) volgde de militair-wetenschappelijke opleiding Krijgswetenschappen aan de Koninklijke Militaire Academie te Breda. Tijdens zijn loopbaan als officier bij de pantserinfanterie rondde hij in de avonduren zowel een master Strategic Human Resource Management als een master Business Process Management & IT af. Naast zijn werk verrichtte hij als zzp’er coachingwerkzaamheden, waarna hij de overstap naar de commerciële sector maakte. Daar vervulde hij verschillende leidinggevende functies. Hij heeft verschillende publicaties en boeken over wilskracht, leiderschap, motivatie en organisatiekunde op zijn naam staan en is inmiddels werkzaam als trainer, coach, consultant & interim-leidinggevende.

De illusie van controle

Zasada legt helder en gedetailleerd uit wat ‘de illusie van controle’ is. Dit is het idee dat we vaak denken dat we controle hebben over situaties, terwijl dat eigenlijk niet zo is. Een voorbeeld dat hij noemt is de mythische koning die tegen de zee praat en haar opdraagt om zich terug te trekken. Hoewel deze actie natuurlijk helemaal geen nut heeft, net als harder met dobbelstenen gooien in de hoop de juiste cijfers te krijgen, geeft het ons het gevoel dat we in ieder geval iets doen.

Onze behoefte aan controle wordt sterk vergroot door angst en onzekerheid. Zasada gebruikt de coronacrisis als een schoolvoorbeeld. De confrontatie met een ‘oncontroleerbaar virus’ zorgde voor een massale zoektocht naar grip. Angst resulteerde in rigoureuze maatregelen die aanzienlijke schade toebrachten aan onze vrijheid en het welzijn van de jongeren. De conclusie is pijnlijk: als we bang zijn kiezen we vaak voor de schijnzekerheid.

De impact op onze samenleving

Dat we systematisch zo’n beetje alle risico’s willen vermijden zien we ook in de opvoeding van kinderen. We creëren een ‘rubberen tegelparadijs’ en ontnemen kinderen zo de kans om te leren omgaan met tegenslag. De kern van Zasada’s pleidooi is dan ook dat we ‘meer ruimte voor vrijwillig nemen van risico’ nodig hebben. Om de uitdagingen van het leven te overwinnen is het noodzakelijk om veerkracht te ontwikkelen door gecontroleerde risico’s te nemen.

Een gevolg van het ‘rubberen tegelparadijs’ is ‘aangeleerde hulpeloosheid’. Het leidt tot een generatie die is opgegroeid met het idee dat elke tegenslag moet worden vermeden. Ze kijkt als volwassene dan ook naar een autoriteit zoals de overheid voor een oplossing. Dit leidt tot een explosie van regels en bureaucratie. Cijfers van PwC (PricewarerhouseCoopers) laten dit zien: regels voor het MKB zijn met 200% toegenomen sinds 2005; regels voor consumenten zijn met 130% toegenomen sinds 2005. Deze wildgroei verstikt de zelfredzaamheid en innovatie in onze samenleving. En dat niet alleen: niet zelden zijn de regels ook nog eens met elkaar in tegenspraak.

Zasada’s kritiek strekt zich ook uit tot organisaties als de Europese Unie. Hij beschouwt het voorgestelde ‘democratisch schild’ als een vorm van censuur die is ontworpen om het maatschappelijke debat te controleren uit angst voor ‘verkeerde’ ideeën. Tegenover deze controle van bovenaf plaatst Zasada zijn eigen visie voor een weerbaar Europa: een democratie van onderop, met minder regels en meer soevereiniteit voor burgers en lidstaten.

Controlekramp overwinnen?

Een fundamentelere vraag is of de strijd tegen controlekramp wel te winnen is. Zasada laat duidelijk zien dat de behoefte aan controle diep verankerd is in de menselijke natuur. Als dat zo is, hoe realistisch is het dan om te denken dat we deze oerdrift met rationele argumenten kunnen overwinnen? Net als de koning die de zee beveelt weten we misschien wel dat het zinloos is, maar wint de onderliggende emotie het vaak van het verstand.

Dit doet echter niets af aan de grote waarde en urgentie van het boek. Het biedt een vlijmscherpe analyse van hoe onze zucht naar controle onvermijdelijk leidt tot meer angst, verlies van vrijheid en een mentaal zwakkere samenleving. De belangrijkste boodschap is de oproep om persoonlijke weerbaarheid te verbeteren. Zasada spoort de lezer aan om zichzelf ‘mentaal, conceptueel en fysiek’ te trainen en moed te zien als een spier die je kunt oefenen om voorbereid te zijn op het onverwachte.

Bovenal is Controlekramp een serieuze waarschuwing tegen een samenleving die alle risico’s wil vermijden. Een dergelijke maatschappij wordt door overregulering en aangeleerde hulpeloosheid van binnenuit zwakker. Te bestrijden, niet door het beheersen van de buitenwereld, maar door meesterschap over onszelf.

Conclusie

Na het lezen van Controlekramp is het heel duidelijk dat het een uitstekend boek is. Zasada legt de vinger op veel zere plekken en onderbouwt dit met tal van voorbeelden uit heden en verleden. Hij laat overtuigend zien dat de zucht naar controle tot in de haarvaten van onze maatschappij is terug te vinden. Een uiterst zorgwekkende ontwikkeling, die niet enkel door managers en bestuurders serieus genomen dient te worden, maar door ons allen.

Een interessant en makkelijk te lezen boek waar de lezer uren mee zoet kan zijn. Dat het een ‘beknopte verhandeling’ zou zijn, moet daarom met een korrel zout worden genomen. Een boek dat aantoont dat het huwelijk van Krátos en Eleutheria in gevaar is, maar ook laat zien dat hun relatie verbetert als ze eerlijk zijn en durven toe te geven dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor de problemen. Een absolute aanrader!

Edwin Zasada – Controlekramp. Een beknopte handleiding over het verlangen naar controle en de toestand van mens en maatschappij of Het vergeten huwelijk van Krátos en Eleutheria. ISBN 978-90-8280-125-5, 976 pagina’s, € 49,50. Maastricht: Uitgeverij Zachte Steen 2025.

Geplaatst in Alle Boeken, Diversen, Non Fictie | Reacties uitgeschakeld

Onbegrepen

Geplaatst op 16 februari 2026 door Marianne Janssen

Mijn leven met verward gedrag

Schrijfster zwierf jarenlang bij vlagen verward over straat.

De politie tikte in 2025 bijna 170.000 registraties aan van personen met verward gedrag. Het aantal is in dertien jaar tijd explosief gestegen en bijna verviervoudigd. In 2012 waren het er nog 44.000. In die tijd was Angélique van Deursen één van hen. Na een jeugd vol incest -waaraan zowel haar vader, haar moeder als haar opa zich schuldig maakten, ernstige geestelijke en lichamelijke mishandeling, deed zij op haar zeventiende aangifte bij de politie en werd bij haar ouders weggehaald. Maar nog lieten die ouders haar niet los en hielden haar volledig in de tang. Angelique vocht tegen de demonen in haar hoofd, stond stijf van de stress en de spanning en was niet in staat haar jeugd los te laten. Hulp van psychologen en andere ‘logen’ kreeg zij niet. Die wilden haar vol pillen stoppen, om rustig te worden. Maar Angelique wist uit bittere ervaring wat ‘rust’ voor gevolgen kon hebben: als kind werd zij ook vaak vastgebonden en ‘rustig gemaakt’ voor haar vader haar wreed verkrachtte. Haar moeder keek dan toe, in de deuropening, ze kwam nooit voor haar dochter op want als Angélique ‘een beurt had gehad’, werd zij die avond met rust gelaten. Toen Angélique op zichzelf woonde was zij niet meer in staat een normaal zelfstandig bestaan te leiden: zij werd dag en nacht getergd door haar gruwelijke herinneringen. Details uit haar jeugd die tot ‘straf’ hadden geleid, brachten haar nu op de grens van wegzinken. Wegzinken in verward gedrag, waarbij ze – net als een kind met een knuffelbeertje in de hand als troost – de straat op ging en in den blinde ging lopen.

Vaak attendeerden voorbijgangers de politie op die ‘vreemde vrouw’ die totaal niet reageerde als zij haar aanspraken. De politie kwam haar dan redden. De politie kwam haar altijd redden. Als ze aan de rand van de grote weg stond op het punt om over te steken, als zij tot haar middel in een vijver stond, als zij op blote voeten en in haar pyjama in de sneeuw stond… altijd met dat beertje als troost, zoals ooit het kleine meisje Angelique troost bij een knuffelbeer had gezocht. Angélique trouwde met een man die wél met haar praatte, die luisterde, die hielp. En zij trok bij, met extra hulp van een therapeut, de huisarts, specialisten en medicijnen. Ze schreef zelfs een boek: Duivelskind naar de naam waarbij haar vader/dader haar altijd aansprak. Nu leeft zij, geeft lezingen aan hulpverleners en anderen over wat het is om als persoon met ‘verward gedrag’ te moeten leven. Tegenwoordig heet verward: Onbegrepen. Vandaar de titel van haar boek. Zij laat zien, aan de hand van gruwelijke en aangrijpende voorbeelden, wat haar in haar jeugd overkomen is. Haar vader/dader is overleden op 10 december 2018. Op die dag haalt Angélique een mooie bos bloemen voor zichzelf: het is háár bevrijdingsdag. Ik had de man, als lezer, graag een aantal jaren de cel in zien gaan.

Auteur

Angélique van Deursen (1970) schreef haar eerste boek Het Duivelskind onder pseudoniem. Ze vertelde haar verhaal aan Maria Genova en die schreef het voor haar op. Dezelfde werkwijze hanteerde zij met Ik was geen duivelskind. Angélique noemde zichzelf toen ‘Angel’ en haar man ‘Erik’. Nu stapt zij uit de anonimiteit, schrijft haar eigen verhaal zelf op en meldt fier haar echte naam: Angélique van Deursen, getrouwd met Tonnie, haar grote liefde, steun en toeverlaat.

Angélique is nu een ervaringsdeskundige. Ze staat klaar voor mensen die haar verhaal willen horen, omdat zij zélf in verwarde toestand leven óf omdat ze begrip willen kunnen opbrengen voor mensen als zij. Daarnaast is Angélique actief met vrijwilligerswerk en in bestuursfuncties. Het geslagen meisje is een geslaagde vrouw geworden. Haar jeugd heeft haar niet klein gekregen.

Dit is een bijzonder boek. Ervan uitgaand hoeveel mensen moeten leven met ‘verward’ of ónbegrepen gedrag’ lijkt het mij een boek dat mensen niet mogen missen als zij in de politieopleiding zitten, in de opleiding voor maatschappelijke beroepen en in de gezondheidszorg. Zij zien de slachtoffers voor zich, hun hulp is van onschatbare waarde.

Een mooi boek, een moedig boek. Een boek dat begrip kan kweken.

Angélique van Deursen – Onbegrepen. Mijn leven met verward gedrag. ISBN 978-90-8975-657-2. 244 pagina’s, € 21,99. Meppel: Just Publishers 2026.

Geplaatst in Alle Boeken, Autobiografie, Misbruik | Reacties uitgeschakeld

Mijn naam is Emilia del Valle

Geplaatst op 12 februari 2026 door Marianne Janssen

…en de wereld wacht op mij!

Journaliste op zoek naar haar eigen verhaal.

Molly Walsh is de dochter van arme Ieren die de oversteek naar Amerika hebben gemaakt om te ontsnappen aan de hongersnood. Maar ook in de Verenigde Staten ligt in de negentiende eeuw het goud niet voor het oprapen. Haar moeder, zwak door het continu baren van kinderen, sterft al snel aan de tering. Haar vader trekt met zijn zoons naar de bergen, de vierjarige Molly wordt in een weeshuis gedropt met de belofte dat ze later opgehaald zal worden. Dat gebeurt nooit. Molly besluit naar het voorbeeld van haar opvoedsters om non te worden. Dat mag. Maar voor die tijd moet ze een tijd op een school gaan werken, om iets van de wereld te zien. Don Pancho, de directeur van de school, is blij met de komst van de keurige novice. En daar ontmoet Molly het Chileense rijkeluiszoontje Gonzalo Andrés del Valle. Die is gefascineerd door Molly’s schoonheid en weet het naïeve, puriteinse meisje te verleiden. Daarna trekt hij aan zijn stutten en laat Molly Walsh achter, zwanger en met een overdaad aan schuldgevoelens. Non worden zit er niet meer in. Don Pancho biedt aan met haar te trouwen. Hij is dol op Molly en belooft haar kind op te voeden als een eigen kind. Molly gaat in op dat aanbod. En niet lang daarna wordt een meisje geboren. Haar naam, Emilia del Valle Claro, krijgt ze van de ontrouwe verleider én de warmhartige Don Pancho. Hij is haar ‘vader’, voedt haar op, leert haar alles, brengt haar liefde voor de wetenschap bij en is stapelgek op ‘zijn’ meisje. ‘Papo’ noemt ze hem. En ze draagt levenslang vol vreugde alle kennis met zich mee die haar in de wijde wereld zoveel verder helpen zal.

Emilia droomt ervan schrijfster te worden. In haar tijd geen normaal beroep voor een meisje. Maar ze krijgt een plan. Haar Papo is dol op ‘pulpromannetjes’, zijn enige zonde buiten de ware wetenschap. Emilia besluit ook zulke boekjes te gaan schrijven, maar dan onder het pseudoniem van een man, omdat ze anders geen kans maakt haar werk uitgegeven te krijgen. En dat gebeurt. Als ‘Brandon J. Price’ trekt ze duizenden lezers die verrukt zijn van haar boeken. Als Emilia later solliciteert bij een echte krant, The Daily Examiner, wordt ze als vrouw laatdunkend ontvangen. Maar zodra ze Brandon J. Price in de strijd gooit mag ze gaan werken als columniste. Emilia is dolblij. Nu trekt ze de wereld in. Ze zal de lezers schrijvend laten weten wat het is om tijdens de burgeroorlog in Chili te moeten leven, wat armoede is en wat rijkdom, hoe marketentsters met de legers meereisden… Geen onderwerp is Emilia te vreemd of te zwaar. En dan is daar opeens ook de dag dat ze haar biologische vader ontmoet, die na een nacht plezier haar moeder ‘als een vod aan de kant heeft gegooid’. Hij zal zich de dag heugen.

Auteur

Isabel Allende (1942) is de meest-gelezen Spaanstalige schrijver ter wereld. Er zijn wereldwijd van haar boeken ongeveer 75 miljoen exemplaren verkocht. Allende debuteerde met Het huis met de geesten. De boeken die daarna verschenen waren stuk voor stuk goed voor gigantische oplages. Ze spelen veelal rondom de burgeroorlog in Chili. Eén uitzondering, hogelijk en breed geprezen, was het boek Paula. Isabel Allende schreef dat boek na het overlijden van haar dochter. Daarmee had het geen nationale of politieke kleur, maar was een roman over de ontroeringen en ervaringen en het intense verdriet van een moeder die haar kind verliest, een verdriet dat wereldwijd even hevig wordt gedragen en ook als zodanig werd herkend.

Allendes oeuvre en levenswerk zijn groots bekroond door Barack Obama met een Presidential Medal of Freedom.

Isabel Allende zei over Emilia del Valle dat ze zich pas na afloop realiseerde dat Emilia haar alter ego is. Net als Emilia werd zijzelf opgevoed door een liefhebbende stiefvader, ‘beide’ vrouwen hebben feministische ideeën, een fascinatie voor het dunbevolkte zuiden van Chili en niet te vergeten een onstuitbare drang de wereld te aanschouwen en te beschrijven, waarbij de waarheid in een soms bloedige, soms romantische dans is verwikkeld.

Een échte Allende. Het lezen meer dan waard. Geen liefhebber van haar boeken mag Emilia dan ook missen.

Isabel Allende – Mijn naam is Emilia del Valle. Vertaald uit het Spaans (Mi nombre es Emilia del Valle) door Rikkie Degenaar. ISBN 978-90-284-5385-2. 366 pagina’s, € 24,99. Amsterdam: Wereldbibliotheek 2025.

Geplaatst in Alle Boeken, Cultuur, Fictie | Reacties uitgeschakeld