Vrolijke droefenis
Ruim 100 vooral korte gedichten.
Humor is niet alleen cultureel bepaald, het is ook een persoonlijke zaak. Wat de een leuk vindt, daar kan de ander niets aan vinden. Het is niet anders.
De humor van Lévi Weemoedt doet mij denken aan die van de onvergetelijke John O’ Mill (1915-2005), waarvan ik nog steeds een grote fan ben. Mede daarom kan ik Weemoedt ook best waarderen. Zo lag ik in de deuk bij La Dolce Vita:
Zeven heuvelen telde Rome
tot Anita Ekberg. toen
zijn er twee bij
gekomen.
Eveneens geweldig vind ik geen stamboom:
Mijn vader schijnt een keer verteld te hebben
dat hij als vrijgezel heel lang in dubio stond
of hij een vrouw zou nemen of een hond:
een trouwe viervoeter dan wel ‘la vie en rose’.
Ik hoorde dat pas na zijn dood, maar dacht terstond:
‘Had hij maar voor die trouwe hond gekozen!’
Auteur
Lévi Weemoedt (pseudoniem van Ies van Wijk, 1948) is een Nederlandse schrijver en dichter van komische korte verhalen en gedichten die veelal in en rond Vlaardingen spelen. Zijn dichtbundels zijn onverminderd populair, van Pessimisme kun je leren! (2018) werden ruim 100.000 exemplaren verkocht. Daarnaast schreef hij de roman De ziekte van Lodesteijn, een ‘minor classic’ aldus de kritiek. In 2021 verscheen het vervolg daarop: Het nut van Lodesteijn.
Je ontkomt bij een bespreking van een bundel met meer dan 100 meestal korte gedichten niet aan cherry picking. Dat is niet erg, want er blijven voor de lezers nog genoeg andere ‘lekkere kersen’ over. Ik koos het vileine Op een Vlaardingse bestuurder:
Wat wind en water lieten staan,
dat sloopte hier Bas Goudriaan,
die wethouder was hier ter stede.
O, dat hij nimmer rust in vrede!
Nog een heel herkenbare: Ikeakast.
Er zit gelukkig
een gebruiks-
aanwijzing bij.
Alleen geen
handleiding
bij de gebruiks-
aanwijzing.
Voor wie met mij van deze vrolijke droefenis houdt: leuk om te hebben of om te krijgen.
Lévi Weemoedt – Vreugde heeft geen vat op mij. ISBN 978-90-388-1542-9, 118 pagina’s, € 16,99. Amsterdam: Nijgh en Van Ditmar 2025.