Zingende prozagedichten
De zwevende stem van de wind en de vrijheid.
Taal is dagelijkse kost. Maar af en toe zit er in die dagelijkse kost een ingrediënt dat onbekend is. Daar kun je met enig wantrouwen naar kijken, de smaak op voorhand afwijzen of – en die eigenschap gun ik ieder avontuurlijk mens – voorzichtig proeven: hoe smaakt dit, en wat is de naam van dit merkwaardig ogende gerecht? Die ervaring had uw recensent bij het zien van de bundel prozagedichten Labberkoeltje. Googelen maar, als dat mogelijk is. Als ‘labberkoeltje’ geen verzonnen woord is, een aardige lettervondst van een schrijver. Maar nee. Het is een dialectwoord voor eau de cologne of reukwater en het komt in verschillende varianten voor in het Brabants en Limburgs. Een variant op dit woord is ‘ondeklonje’. Weer wat geleerd. En niet alleen dat, de betekenis van het woord verklaart ook de vluchtige bries die de toon zet in veel verhalen in deze bundel. Want in Labberkoeltje staan verhalen als lichte geuren. Verhalen waarin de wind zijn stem laat horen in woorden, dan weer vluchtig, dan luidruchtig, als de tijdgeest.
Maar bij Hanz Mirck komt veel aan bod in deze bundel vol geuren. De pubertijd, het verzet, de vrijheidsdrang, allemaal verhalen over meegesleurd worden in de grote krachten van de tijd.
Mircks prozagedichten doen mij enigszins denken aan ZKV’s, de Zeer Korte Verhalen die als genre bekend zijn geworden door de schrijver A.L.Snijders (1937-2021). Het fenomeen ZKV is inmiddels opgenomen in de cursus Creatief Schrijven en Schrijvenonline. Beide instellingen geven aan dat een ZKV maximaal vierhonderd woorden mag bedragen. Binnen de beperkte lengte van het ZKV zou zich ‘een compleet universum moeten openen waarbij de lezer vaak zelf de gaten invult’. Mirck stoort zich niet aan die regels. Hij schrijft prozagedichten die dán eens langer, dán korter zijn. Maar wel laat hij de lezer in al zijn beeldend geschreven verhalen meedeinen op de wind, op de melodie van zijn woorden, waardoor zich al lezend beelden ontvouwen. De lezer vult de beelden in waarvoor Mirck de vensters opent.
Auteur
Hanz Mirck (1970) studeerde Nederlandse Taal- en Letterkunde aan de Universiteit Utrecht (UU). Hij is docent Nederlands, vertaler, muzikant en schrijver. Mirck publiceerde tien dichtbundels en een roman. Zijn debuut Het geluk weet niets van mij werd genomineerd voor de C. Buddingh’ prijs, zijn tweede bundel Wegsleepregeling van kracht werd bekroond met de J.C. Bloem prijs en zijn laatste bundel Sirius werd genomineerd voor de Grote Poëzieprijs.
Mirck was stadsdichter van Zutphen en Apeldoorn en schreef jarenlang actualiteitsgedichten voor de VPRO- en EO-radio.
Deze prozagedichten van Mirck zijn prachtig geschreven. Mooie taalvondsten, prachtige woordkeuze, blij en soms weemoedig, zingend als de wind. Een bundel om te blijven herlezen.
Hanz Mirck – Labberkoeltje. ISBN 9-789-492-24-1856. 120 pagina’s. € 22,95. Utrecht: Uitgeverij Magonia 2025.