De geschiedenis van een vervreemding
Week van inkeer en reflectie.
Anna en haar partner Diana bezoeken samen de opening van een tentoonstelling. Binnen scheiden zich hun wegen, zoals altijd bij zo’n gelegenheid. Anna wordt aangesproken door een onbekende vrouw, die onmiddellijk begint haar op nogal agressieve manier het hemd van het lijf te vragen als ze hoort hoe Anna leeft als lesbische vrouw met haar partner en twee zoons. Anna voelt zich overrompeld, in een hoek gedreven, verdedigt zich. Als Diana zich bij de twee vrouwen voegt is het gesprek snel afgelopen. Na afloop vraagt Diana Anna waarom ze zich in hemelsnaam op die manier laat bejegenen: ze heeft toch niemand verantwoording af te leggen? Anna geeft haar gelijk. Waarom doet ze dat? Op haar werk – ze is inmiddels met pensioen – liet ze zich toch ook niet in de luren leggen? Waarom dan wel tegenover vreemden? De volgende dag gaat Diana voor haar werk een week naar Bologna. Anna besluit de week-alleen goed te gaan besteden, ze wil meer inzicht in haar karakter krijgen, zichzelf eens analyseren, op zoek naar een antwoord: waarom is ze vervreemd van haar familie en waarom laat ze zich door onbekenden de les lezen? Antwoorden op die vragen zouden rust in haar leven brengen. Het is een goede opdracht. Ze gaat ’s maandags voortvarend van start.
Als Anna die maandag opstaat, staan op haar mobiel al de berichten van Diana’s veilige aankomst in Bologna en het verzoek onder haar kussen te kijken. Daar vindt ze een briefje met een tekening van twee muisjes, gras en veldbloemen. Zo is Diana, ze denkt in beelden, maakt Anna’s leven lichter. Anna denkt in woorden, begint haar week van retrospectie met terugdenken aan haar jeugd in de jaren vijftig. Ze noteert in het schrift waarin ze deze week haar analyse zal optekenen hoe het vroeger was: de bekende verhalen van zuinigheid en vlijt, de wasbeurt in de teil voor de kachel, de zaterdagavond met spelletjes en lekkers. Het gezin: de warme vader, de klagende moeder en de twee jongere zusjes spelen een grotere rol dan ze zich toen, als oudste dochter realiseerde. Werd er wel van haar gehouden? De Anna van nu vraagt het zich af, weet dat ze toen niet gelukkig was. Misschien dat het gevoel van niet-bemind zijn haar haar leven achtervolgd heeft. Is dat de reden dat ze zich nu zo vaak aangevallen voelt? Komt dat omdat er vroeger thuis altijd gestreden werd om dingen? Omdat iedereen altijd gelijk wilde hebben? Wat altijd in strijd ontaardde? Geeft Diana haar daarom zoveel veiligheid door haar pure en hun oprechte wederzijdse liefde?
Auteur
Truus Rozemond is onderwijskundig psycholoog. Zij schreef boeken en artikelen op haar vakgebied en debuteerde in 2017 met de roman Een verwaarloosd huis. Daarna volgden bij haar huidige uitgever Tussenruimte, De vorm van Ierland, Weg uit de armoede en De langstlevende. Ook schreef zij verhalen en gedichten die hun plaats vonden in verschillende bundels.
De roman beslaat een week. Op vrijdag stuurt Anna een appbericht aan Diana waarin ze haar vertelt hoezeer ze naar haar verlangt en hoe ze haar gemist heeft in de uren die ze wroette in haar eigen geschiedenis. Haar verhaal is geschreven. Het schrift is nog niet helemaal vol, maar misschien komt het nog eens te pas als ze een ander tumultueus moment in haar leven meemaakt. Het is nu goed zo.
Anna heeft haar analyse stevig aangepakt. Er zullen weinig onzekere mensen zijn die in een week na eigen retrospectie hun evenwicht hervinden. Daar staat natuurlijk wel tegenover dat al de uren die Anna aan dit ‘karwei’ besteed heeft omgerekend heel wat sessie-uren bij de psycholoog of psychiater betekenen. En natuurlijk het feit dat Anna van meet af aan een doel voor ogen had: sterker staan in het leven.
Een mooie, wellicht voor sommigen zelfs inspirerende roman. Psycholoog en schrijver Truus Rozemond op haar best.
Truus Rozemond – We willen je alleen beschermen. ISBN 978-94-9224-186-3. 198 pagina’s, € 22,95. Utrecht: Uitgeverij Magonia 2025.