Een ongewoon liefdesverhaal
Zwijgen bij leven, zwijgen bij dood.
Christine Visser is 25 jaar als ze de veel oudere Wieger Arensman ontmoet, een bekende Amsterdamse theatermaker. Ze wordt op slag verliefd. Híj is de man van haar dromen. Ze gaat haar theaterstage lopen bij zijn bedrijf, doet allerlei pogingen zijn aandacht te trekken, maar voor hém, toch een vrouwen-man, blijft ze een aardig jong meisje. Christine weet dat haar kansen klein zijn. Wieger is getrouwd met de oudere Roos, ze hebben een dochter, daarnaast heeft Roos heeft twee dochters uit een eerdere relatie. De kans dat Wieger het met Christine zal aanleggen is vrij klein. Desondanks gebeurt het, dankzij Christines streven. De twee krijgen een relatie, maar Wieger waarschuwt haar van meet af aan dat hij niet zal gaan scheiden. Hij houdt van Roos en zal met haar getrouwd blijven. Christine speelt tweede viool. Dat doet niets af aan hun passie wanneer ze samen zijn. En als Christine Wieger vertelt dat ze zo graag een kind van hem wil is hij zelfs enthousiast. Christine wordt pas na enkele jaren zwanger, Wieger is heel blij met zoon Jonas, die hij echter niet erkent. Pas als Jonas vier is echt hij de jongen, op dringend verzoek van Christine.
Ze zijn dolgelukkig samen. Maar aan dat geluk komt een eind als bij Wieger een zeldzame soort kanker geconstateerd wordt. De artsen gaan de ziekte te lijf met medicijnen, maar een paar jaar later komt de kanker terug. En nu is er van vertragen geen sprake meer. Wiegers doodvonnis is getekend. Hij zal binnen niet al te lange tijd sterven. Roos weet dat Wieger de vader van Jonas is. Maar van de gepassioneerde, al jaren durende verhouding tussen Wieger en Christine weet ze niets. Straks wordt zij Wiegers weduwe. Maar eigenlijk wordt Christine óók weduwe, alleen weten maar zeer weinigen van hun relatie af. Wiegers dood is voor Christine evenzeer een zware klap als voor haar. Alleen wordt Roos als weduwe erkend, Christine niet. De tranen van Christine moeten verborgen blijven. Zij is een ‘schaduwweduwe’, haar verdriet, zo schrijft Visser in dit egodocument, ‘voltrekt zich buitengaats, op volle zee, maar in het geniep’. Ze besluit na een aantal jaren het verhaal van hun grote liefde en Wiegers sterven op schrift te zetten.
Auteur
Christine Visser (1969) volgde een theateropleiding. Later stapte zij over om bij een uitgeverij tee gaan werken. Haar geheime liefde voor Wieger duurde bijna twintig jaar. Bij zijn overlijden was hun zoon Jonas dertien. Christine Visser vond het een pijnlijke ervaring om niet openlijk deel te mogen en kunnen hebben aan de algemene rouw die Wiegers dood opriep. Het zorgde ervoor, aldus Visser, ‘dat er een wolkendek over hun relatie kwam te hangen’. Ze besloot een egodocument te schrijven om alsnog het zwijgen dat zoveel jaren aanhield, te verbreken.
In Schaduwweduwe haalt Visser ook jeugdherinneringen op. Haar vader verbrak toen zij jong was de relatie met haar moeder, ging scheiden en startte een nieuw leven met een andere vrouw. Die vrouw kon bij de leden van zijn achtergebleven gezin uiteraard geen goed doen. Visser realiseert zich pijnlijk dat zíj nú degene is die tussen een liefdesrelatie gaat zitten om zelf lief te hebben. Zij voelt zich schuldig tegenover Roos, die nergens van weet.
Toch wil Christine haar liefde niet klein maken. Zij schrijft: Onze liefde groeide op bedrog, als een bloem op een vuilnisbelt. Het zaakje stinkt, maar de bloem is er niet minder mooi om. Voor degene die zijn neus dicht houdt.
Christine Visser schrijft over een gegeven dat meer mensen betreft dan gedacht wordt, daar is het zwijgen rond de liefde inherent aan. Voor deze liefhebbende vrouwen is het een mooi boek vol herkenning, voor de ‘bedrogen vrouwen’ kan het een eyeopener zijn.
Visser schrijft mooi, vindt taalkundig fraaie beelden. Daarom is het jammer dat er enkele taalkundige missers in de tekst staan die een goede redacteur had kunnen wegwerken, zoals ‘Zowel Jonas als Wieger talen er niet meer naar (in plaats van taalt); maar als ik later aan Jonas vraagt (vraag)…’ Kleinigheden, maar tóch…
Al met al een mooi, ontroerend boek, een ode aan een liefde die verzwegen werd maar nu eindelijk woorden krijgt. Vergelijkbaar met Rubinsteins boek over de jarenlange verhouding die zij met Simon Carmiggelt had. Alleen kwam dát boek uit nadat de partners in crime waren overleden, terwijl Christine Visser frank en vrij haar verhaal bij leven doet: Jonas verdient een vader-verhaal, en dat geeft zij haar zoon vol liefde.
Christine Visser – Schaduwweduwe. Een ongewoon liefdesverhaal. ISBN 978-90-450-5156-7, 175 pagina’s, € 22,99. Amsterdam: Atlas Contact 2025.